Κανόνας 1 Οι θείοι κανόνες γίνονται δεκτοί και επικυρώνονται

Για όσους έλαχαν το ιερατικό αξίωμα, μαρτυρίες και ορθές κατευθύνσεις είναι οι επιταγές των κανονικών διατάξεων· και, δεχόμενοι αυτές με χαρά, ψάλλουμε μαζί με τον θεοφάντορα Δαβίδ προς τον Δεσπότη Θεό, λέγοντας: «Εν τη οδώ των μαρτυρίων σου ετέρφθην, ως επί παντί πλούτω»· και: «Ενετείλω δικαιοσύνην, τα μαρτύριά σου εις τον αιώνα· συνέτισόν με και ζήσομαι». Και για πάντα η προφητική φωνή μάς εντέλλεται να φυλάγουμε τις μαρτυρίες του Θεού και να ζούμε μέσα σε αυτές, οι οποίες προφανώς μένουν ακράδαντες και ασάλευτες· επειδή και ο θεόπτης Μωυσής έτσι λέει: «Εν αυτοίς ουκ έστι προσθείναι, και απ’ αυτών ουκ έστιν αφελείν». Και ο θείος Απόστολος Πέτρος, καυχώμενος γι’ αυτές, βοά: «Εις α επιθυμούσιν άγγελοι παρακύψαι». Και ο Παύλος λέει: «Καν ημείς, ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν, παρ’ ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω». Αφού λοιπόν έτσι έχουν αυτά και μας μαρτυρούνται επίσημα, αγαλλόμενοι γι’ αυτά σαν κάποιος που βρίσκει πολλά λάφυρα, ενστερνιζόμαστε με χαρά τους θείους κανόνες και κρατούμε ολόκληρη και ασάλευτη τη διάταξή τους, εκείνων που εκτέθηκαν από τις άγιες σάλπιγγες του Πνεύματος, τους πανεύφημους Αποστόλους, και από τις έξι άγιες οικουμενικές συνόδους, και από όσες συγκεντρώθηκαν τοπικά για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, και από τους αγίους Πατέρες μας. Διότι όλοι αυτοί, φωτισμένοι από ένα και το ίδιο Πνεύμα, όρισαν τα ωφέλιμα. Και όσους εκείνοι παραπέμπουν στο ανάθεμα, και εμείς τους αναθεματίζουμε· όσους στην καθαίρεση, και εμείς τους καθαιρούμε· όσους στον αφορισμό, και εμείς τους αφορίζουμε· και όσους παραδίδουν σε επιτίμιο, και εμείς ομοίως τους υποβάλλουμε σε αυτό. Διότι: «Αφιλάργυρος ο τρόπος, αρκούμενοι τοις παρούσιν»· έτσι βοά διαρρήδην εκείνος που ανέβηκε στον τρίτο ουρανό και άκουσε άρρητα ρήματα, ο θείος Απόστολος Παύλος.