Προσευχές
Η Ευχή του Ιησού είναι ο συντομότερος κανόνας της Εκκλησίας και η παλαιότερη συνήθεια της καρδιάς: μία φράση, ειπωμένη ξανά και ξανά, ώσπου να λέγεται μόνη της.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν.
Λέγεται με το κομποσκοίνι, ένα μάλλινο κορδόνι με κόμπους, κόμπο κόμπο. Το μέτρο δεν είναι η ταχύτητα. Είναι η σταθερότητα και, έπειτα, η ησυχία.
Οι Πατέρες περιγράφουν και μια σωματική μέθοδο, όπου τα λόγια ενώνονται με την αναπνοή και ο νους κατεβαίνει στην καρδιά, και ποτέ δεν την περιγράφουν χωρίς την προειδοποίηση που τη συνοδεύει: δεν πρέπει να την αναλαμβάνει κανείς μόνος του. Αν επιχειρηθεί χωρίς πνευματικό πατέρα, οδηγεί στην πλάνη, την αυταπάτη που εκλαμβάνεται ως χάρη. Τα ίδια τα λόγια δεν χρειάζονται ούτε τεχνική ούτε άδεια. Για την πλάνη.
Το διαδραστικό κομποσκοίνι χρειάζεται JavaScript. Η προσευχή όχι.
Διαβάστε για την Ευχή του Ιησού
Οι προσευχές του Τρισαγίου
Η αρχή σχεδόν κάθε ακολουθίας και κάθε κανόνα προσευχής. Ακόμη κι όποιος δεν μαθαίνει τίποτε άλλο απέξω, αυτές τις μαθαίνει.
Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.
Δόξα σοι, ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα σοι.
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος, καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (τρίς)
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν· Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον. (τρίς)
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ο ιερέας ολοκληρώνει με την εκφώνηση «Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα». Ο λαϊκός που προσεύχεται μόνος του δεν τη λέει και σταματά στο «ἀπὸ τοῦ πονηροῦ».
Η ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου
Λέγεται σε κάθε ακολουθία των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και στον κανόνα προσευχής στο σπίτι κατά την Τεσσαρακοστή. Μετά από καθένα από τα τρία αιτήματα γίνεται μια μεγάλη μετάνοια, και ανάμεσα μεσολαβούν δώδεκα μικρές μετάνοιες.
Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας μή μοι δῷς. Μετάνοια.
Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Μετάνοια.
Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Μετάνοια.
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος Μεγάλη Τεσσαρακοστή
Το τροπάριο του Πάσχα
Από τα μεσάνυχτα του Πάσχα ως την παραμονή της Αναλήψεως, με αυτό αρχίζουν σχεδόν τα πάντα, και την πρώτη εβδομάδα αντικαθιστά ολότελα τις προσευχές του Τρισαγίου.
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.
Το Σύμβολο της Πίστεως
Το Σύμβολο της Α΄ και της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, που λέγεται σε κάθε Θεία Λειτουργία και στις πρωινές προσευχές. Δίνεται εδώ σε πρώτο πρόσωπο, όπως λέγεται, και όχι με το «Πιστεύομεν» της Συνόδου που το συνέταξε. Δεν έχει το Filioque, γιατί τίποτε δεν του προστέθηκε ποτέ.
Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾿ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.
Τὸν δι᾿ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.
Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα, καὶ ταφέντα.
Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς.
Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.
Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.
Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν,
Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.