Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1754-1833)

Γιος εμπόρου από το Κουρσκ, μπήκε στη μονή του Σάρωφ στα είκοσι τέσσερά του και πέρασε τα περισσότερα από τα επόμενα πενήντα χρόνια μόνος: σε μια καλύβα στο δάσος, πάνω σε έναν βράχο όπου, όπως διηγήθηκε ο ίδιος, προσευχήθηκε χίλιες νύχτες, και έγκλειστος σε ένα κελί. Συγχώρησε τους ληστές που τον χτύπησαν σχεδόν μέχρι θανάτου και ζήτησε να μην τιμωρηθούν. Από το 1825 άνοιξε την πόρτα του, και πλήθη έρχονταν σε έναν άνθρωπο που υποδεχόταν τον καθένα, όποια εποχή του χρόνου κι αν ήταν, με τον χαιρετισμό: χαρά μου, Χριστός ανέστη. Η συνομιλία του με τον γαιοκτήμονα Μοτοβίλωφ είναι η πιο καθαρή διατύπωση στη ρωσική πνευματικότητα του σκοπού της χριστιανικής ζωής: η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, που ο Μοτοβίλωφ το είδε να λάμπει από το πρόσωπό του μέσα στο χιόνι. Απόκτησε ειρηνικό πνεύμα, έλεγε, και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν. Αγιοκατατάχθηκε το 1903. Μνήμη: 2 Ιανουαρίου.