წმიდა კანონები ტრული კანონი 1
კანონი 1 ექვსი კრების სარწმუნოება უცვლელად დაცული
Κανόνες τῆς ἐν Τρούλλῳ Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Πενθέκτης Συνόδου
ტრულის კრება · კონსტანტინოპოლი, 691-692 · მომწვევი: იმპერატორი იუსტინიანე II · ტრულის (მეხუთე-მეექვსე) კრება (692) რუკაზე
საუკეთესო წესია, ყოველი სიტყვისა და საქმის დაწყებისას, ღვთისაგან დაწყება და ღმერთში განსვენება, ღვთისმეტყველის სიტყვისამებრ. ამიტომ, რადგან ღვთისმოსაობა უკვე ხმამაღლა იქადაგება ჩვენ მიერ, და ეკლესია, რომლისთვისაც ქრისტე საფუძვლად დადებულა, განუწყვეტლივ იზრდება და წარემატება, ისე, რომ ლიბანის ნაძვებზე უფრო შორს ვრცელდება, ახლაც, წმიდა სიტყვათა დასაბამს ღვთის მადლით ვდებთ რა, განვაჩინებთ, რომ სიახლეთა შემოღების გარეშე და უვნებლად დავიცვათ ჩვენთვის გადმოცემული სარწმუნოება, როგორც სიტყვის თვითმხილველთა და მსახურთა, ღვთივრჩეულ მოციქულთა მიერ, ისე სამას თვრამეტი წმიდა და ნეტარი მამის მიერ, რომლებიც ნიკეაში შეიკრიბნენ კონსტანტინეს, ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს, უღმრთო არიოზისა და მის მიერ დოგმატად ქცეული წარმართული სხვაღმერთიანობის, ანუ, უფრო სწორად რომ ვთქვათ, მრავალღმერთიანობის წინააღმდეგ; მათ სარწმუნოების ერთსულოვნებით გაგვიცხადეს და ნათლად გვაუწყეს ღვთისმთავრული ბუნების სამ ჰიპოსტასში ერთარსება, და არ დაუშვეს, რომ იგი უმეცრების ხვიმირის ქვეშ დამალულიყო, არამედ მორწმუნეებს აშკარად ასწავლეს, რომ მამას და ძეს და სულიწმიდას ერთი თაყვანისცემით სცენ თაყვანი; და ღვთაების არათანაბარ ხარისხთა შესახებ აზრი დაამხეს და დაგლიჯეს, ხოლო მწვალებელთა მიერ მართლმადიდებლობის წინააღმდეგ ქვიშისაგან აგებული ყმაწვილური სათამაშოები დაანარცხეს და დააქციეს. ასევე განვამტკიცებთ სარწმუნოებას, რომელიც დიდი თეოდოსის, ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს იქადაგეს ამ სამეფო ქალაქში შეკრებილმა ას ორმოცდაათმა წმიდა მამამ; ვიწყნარებთ ღვთისმეტყველებით სიტყვებს და ჭეშმარიტების უწინდელ მტრებთან ერთად ვაძევებთ ბილწ მაკედონიოსს, რომელმაც თავხედურად გაბედა მეუფე მონად მიეჩნია და ავაზაკურად ინება განუკვეთელი მონადის გაპობა, რათა ჩვენთვის სასოების საიდუმლო სრული აღარ ყოფილიყო; ამ საძაგელთან, ჭეშმარიტების წინააღმდეგაც გაცოფებულთან, ერთად ვსჯით აპოლინარსაც, ბოროტების მესაიდუმლეს, რომელმაც უღმრთოდ ამოანთხია, თითქოს უფალმა უგონო და უსულო სხეული მიიღო, და ამით ისიც დაასკვნიდა, რომ ჩვენი ცხონება არასრულად აღსრულდა. ამასთანავე ვბეჭდავთ იმ სწავლებებს, რომლებიც უწინ ეფესელთა ქალაქში თეოდოსის, არკადის ძის, ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს შეკრებილმა ორასმა ღმერთშემოსილმა მამამ გამოაცხადეს, ვითარცა ღვთისმოსაობის შეუმუსრავი სიმტკიცე: ვქადაგებთ ერთ ქრისტეს, ძეს ღვთისას, განხორციელებულსაც, და მის უთესლოდ მშობელს, უბიწო მარადის ქალწულს, საკუთრივ და ჭეშმარიტად ღვთისმშობლად ვადიდებთ; ხოლო ნესტორის უგუნურ განყოფას, ვითარცა საღვთო ხვედრისაგან გასახლებულს, განვდევნით, რადგან იგი ერთ ქრისტეს ცალკე კაცად და ცალკე ღმერთად ასწავლიდა და იუდეველთა უღმრთოებას განაახლებდა. არა მხოლოდ ეს, არამედ მართლმადიდებლურად ვადასტურებთ იმ სარწმუნოებასაც, რომელიც ქალკედონელთა მიტროპოლიაში, მარკიანეს, ისევე ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს ექვსას ოცდაათმა ღვთივრჩეულმა მამამ სვეტზე წარწერა; მან დიდი ხმით გადასცა ქვეყნიერების კიდეებს, რომ ერთი ქრისტე, ძე ღვთისა, ორი ბუნებისაგან არის შემდგარი და იმავე ორ ბუნებაში იდიდება; და ამაოდმოაზროვნე ევტიქი, რომელიც აცხადებდა, რომ განგებულების დიდი საიდუმლო მოჩვენებით აღსრულდა, ვითარცა რაიმე საზიზღარი და შემბილწველი, ეკლესიის წმიდა ზღუდეთაგან გააძევა; მასთან ერთად ნესტორიცა და დიოსკორეც, რომელთაგან ერთი განყოფის, ხოლო მეორე შერევის დამცველი და წინამბრძოლი იყო, და რომლებიც უღმრთოების დიამეტრულად საპირისპირო მხარეთაგან წარწყმედისა და უღვთოების ერთსა და იმავე უფსკრულში ჩაცვივდნენ. ასევე ას სამოცდახუთი ღმერთშემოსილი მამის ღვთისმოსავ სიტყვებს, რომლებიც ამ სამეფო ქალაქში შეიკრიბნენ იუსტინიანეს, ღვთისმოსავი აღსასრულის მქონე ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს, ვცნობთ, ვითარცა სულისაგან წარმოთქმულთ, და ჩვენს შემდგომთ ვასწავლით. მათ თეოდორე მოფსუესტიელი, ნესტორის მოძღვარი, და ორიგენე, დიდიმე და ევაგრე, რომლებმაც ელინთა მითოქმნილებანი ხელახლა გამოძერწეს და გონების გადარევითა და სიზმრეულობით ზოგიერთ სხეულთა და სულთა ბრუნვანი და ცვალებანი ჩამოგვითვალეს, და მკვდართა კვლავ ცოცხლად ქმნის წინააღმდეგ უღმრთოდ, მთვრალთა მსგავსად, თავხედობდნენ, აგრეთვე ის, რაც თეოდორიტემ დაწერა მართალი სარწმუნოებისა და ნეტარი კირილეს თორმეტი თავის წინააღმდეგ, და ეგრეთ წოდებული იბას ეპისტოლე კრებითად შეაჩვენეს და მოიძაგეს. და მეექვსე წმიდა კრების სარწმუნოებას, რომელიც ახლახან შეიკრიბა ამ სამეფო ქალაქში კონსტანტინეს, საღვთო განსვენებაში მყოფი ჩვენი ყოფილი მეფის, დროს, და რომელმაც მით უფრო სრული ძალა მიიღო, რომ ღვთისმოსავმა მეფემ მისი ტომები ბეჭდებით განამტკიცა ყოველ საუკუნეში უსაფრთხოებისათვის, კვლავ ვაღიარებთ, რომ ხელშეუხებლად ვიცავთ; მან ღვთისმოყვარედ განგვიმარტა, რომ ჩვენი ერთი უფლის, იესო ქრისტეს, ჭეშმარიტი ღმრთის, ხორციელ განგებულებაში ორი ბუნებითი ნებელობა, ანუ ნება, და ორი ბუნებითი მოქმედება უნდა ვაღიაროთ; და ღვთისმოსაობის განჩინებით დასაჯა ისინი, ვინც ჭეშმარიტების სწორი დოგმატი გააყალბეს და ერს ასწავლეს ერთი ნება და ერთი მოქმედება ერთ უფალში, ჩვენს ღმერთში, იესო ქრისტეში, ესე იგი: თეოდორე ფარანელი, კვიროსი ალექსანდრიელი, ჰონორე რომაელი, სერგი, პიროსი, პავლე, პეტრე, რომლებიც ამ ღვთივდაცულ ქალაქში წინამძღვრობდნენ, მაკარი, ანტიოქიელთა ყოფილი ეპისკოპოსი, სტეფანე, მისი მოწაფე, და უგუნური პოლიქრონიოსი; და ამით ხელშეუხებლად დაიცვა ჩვენი ქრისტე ღმრთის საერთო სხეული. და მოკლედ რომ ვთქვათ, ვაწესებთ, რომ ყველა იმ კაცის სარწმუნოება, რომლებიც ღვთის ეკლესიაში გაბრწყინდნენ, რომლებიც მნათობნი შეიქმნენ ქვეყნიერებაში, ცხოვრების სიტყვის მპყრობელნი, მტკიცედ იდგეს და საუკუნის აღსასრულამდე შეურყევლად დარჩეს, ასევე მათი ღვთივგადმოცემული თხზულებანი და დოგმატები; და განვიგდებთ და შევაჩვენებთ ყველას, ვინც მათ განიგდეს და შეაჩვენეს, ვითარცა ჭეშმარიტების მტრებს, ღვთის წინააღმდეგ ამაოდ აღშფოთებულთ და უსამართლობის მაღლად მზრახველთ. ხოლო თუ ვინმე, ვინც არ უნდა იყოს, არ დაიცავს და არ შეიწყნარებს ღვთისმოსაობის ზემოთქმულ დოგმატებს, და ასე არ იაზრებს და არ იქადაგებს, არამედ მათ წინააღმდეგ სვლას შეეცდება, შეჩვენებულ იყოს, ზემოხსენებული წმიდა და ნეტარი მამების მიერ უკვე გამოცემული განსაზღვრებისამებრ, და ქრისტიანთა ნუსხიდან, ვითარცა უცხო, გაირიცხოს და ჩამოვარდეს. რამეთუ ჩვენ სრულიად გადავწყვიტეთ, უწინ განსაზღვრულს არც რაიმე შევმატოთ და არც რაიმე მოვაკლოთ, და ვერც რაიმე საბაბით შეგვიძლია ამის ქმნა.
Τάξις ἀρίστη, παντὸς ἀρχομένου καὶ λόγου καὶ πράγματος, ἐκ Θεοῦ τε ἄρχεσθαι, καὶ εἰς Θεὸν ἀναπαύεσθαι, κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν. Ὅθεν, καὶ τῆς εὐσεβείας ὑφ᾿ ἡμῶν ἤδη διαπρυσίως κηρυττομένης, καὶ τῆς ἐκκλησίας, ἐφ᾿ ᾗ Χριστὸς τεθεμελίωται, διηνεκῶς αὐξανούσης καὶ προκοπτούσης, ὡς τῶν τοῦ Λιβάνου κέδρων ταύτην ὑπερεκτείνεσθαι· καὶ νῦν ἀρχὴν τῶν ἱερῶν ποιούμενοι λόγων χάριτι θείᾳ, ὁρίζομεν, ἀκαινοτόμητόν τε καὶ ἀπαράτρωτον φυλάττειν τὴν παραδοθεῖσαν ἡμῖν πίστιν ὑπό τε τῶν αὐτοπτῶν καὶ ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου, τῶν θεοκρίτων Ἀποστόλων· ἔτι δὲ καὶ τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, κατ᾿ Ἀρείου τοῦ δυσσεβοῦς, καὶ τῆς παρ᾿ αὐτοῦ δογματισθείσης ἐθνικῆς ἑτεροθεΐας, ἢ πολυθεΐας, εἰπεῖν οἰκειότερον· οἳ τῇ ὁμογνωμοσύνῃ τῆς πίστεως τὸ ὁμοούσιον ἡμῖν ἐπὶ τῶν τριῶν τῆς θεαρχικῆς φύσεως ὑποστάσεων ἀπεκάλυψάν τε καὶ διετράνωσαν, μὴ ἐπικεκρύφθαι τῷ μοδίῳ τῆς ἀγνωσίας τοῦτο παραχωρήσαντες, ἀλλὰ τὸν Πατέρα, καὶ τὸν Υἱόν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα προσκυνεῖν μιᾷ προσκυνήσει τοὺς πιστοὺς ἀναφανδὸν ἐκδιδάξαντες· καὶ τήν τε τῶν ἀνίσων βαθμῶν τῆς Θεότητος δόξαν καθελόντες καὶ διασπάσαντες, τά τε ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν συστάντα ἐκ ψάμμου κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας μειρακιώδη ἀθύρματα καταβαλόντες καὶ ἀνατρέψαντες· ὡσαύτως δὲ καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, τοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὑπὸ τῶν ἐν ταύτῃ τῇ βασιλίδι πόλει συναχθέντων ἑκατὸν πεντήκοντα ἁγίων Πατέρων κηρυχθεῖσαν πίστιν κρατύνομεν, τὰς θεολόγους φωνὰς ἀσπαζόμενοι, καὶ τὸν βέβηλον Μακεδόνιον τοῖς προτέροις ἐχθροῖς τῆς ἀληθείας συνεξελαύνοντες, ὡς δοῦλον αὐθαδῶς τὸ δεσπόζον δοξᾶσαι τολμήσαντα, καὶ σχίσαι τὴν ἄτμητον μονάδα λῃστρικῶς προελόμενον, ὡς ἂν μὴ ἐντελὲς ἡμῖν τὸ τῆς ἐλπίδος εἴη μυστήριον· τῷ βδελυρῷ τούτῳ καὶ κατὰ τῆς ἀληθείας λυττήσαντι, καὶ Ἀπολλινάριον, τὸν τῆς κακίας μύστην, συγκατακρίναντες, ὃς ἄνουν καὶ ἄψυχον τὸν Κύριον ἀνειληφέναι σῶμα δυσσεβῶς ἐξηρεύξατο, ἐντεῦθεν καὶ οὗτος ἀτελῆ τὴν σωτηρίαν ἡμῖν γενέσθαι συλλογιζόμενος. Ἀλλὰ μὴν καὶ τὰ παρὰ τῶν ἐν τῇ Ἐφεσίων πόλει τὸ πρότερον συναχθέντων ἐπὶ Θεοδοσίου, τοῦ υἱοῦ Ἀρκαδίου, γενομένου ἡμῶν βασιλέως, διακοσίων Θεοφόρων Πατέρων ἐκτεθέντα διδάγματα, ὡς κράτος ἀῤῥαγὲς τῆς εὐσεβείας, ἐπισφραγίζομεν, ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ σαρκωθέντα κηρύττοντες, καὶ τὴν αὐτὸν ἀσπόρως τεκοῦσαν ἄχραντον ἀειπάρθενον, κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν Θεοτόκον δοξάζοντες· καὶ τὴν ληρώδη τοῦ Νεστορίου διαίρεσιν, ὡς ἀπῳκισμένην θείας μοίρας ἀποδιώκοντες, ἄνθρωπον ἰδικῶς, καὶ Θεὸν ἰδικῶς, τὸν ἕνα Χριστὸν δογματίζοντος, καὶ τὴν ἰουδαϊκὴν ἀνανεοῦντος δυσσέβειαν. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὴν ἐν Χαλκηδονέων μητροπόλει ἐπὶ Μαρκιανοῦ, καὶ αὐτοῦ γενομένου ἡμῶν βασιλέως, τῶν ἑξακοσίων τριάκοντα θεοκρίτων Πατέρων στηλογραφηθεῖσαν πίστιν ὀρθοδόξως ἐπικυροῦμεν· ἥτις τὸν ἕνα Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ δύο συντεθέντα τῶν φύσεων, καὶ ἐν δύο ταῖς αὐταῖς δοξαζόμενον φύσεσι, μεγαλοφώνως τοῖς πέρασι παραδέδωκε, καὶ Εὐτυχέα τὸν ματαιόφρονα, τὸν δοκήσει τὸ μέγα τῆς οἰκονομίας μυστήριον τελεσθῆναι ἀποφηνάμενον, ὡς ἀποτρόπαιόν τι καὶ μίασμα τῶν ἱερῶν τῆς ἐκκλησίας περιβόλων ἐξήλασε· σὺν αὐτῷ δὲ καὶ Νεστόριον, καὶ Διόσκορον, τὸν μέν, τῆς διαιρέσεως, τὸν δέ, τῆς συγχύσεως ὑπερασπιστήν τε καὶ πρόμαχον, τοὺς ἐκ διαμέτρου τῆς ἀσεβείας πρὸς ἓν ἐκπεπτωκότας ἀπωλείας καὶ ἀθεότητος βάραθρον. Ἀλλά γε καὶ τὰς εὐσεβεῖς φωνὰς τῶν ἑκατὸν ἑξήκοντα πέντε Θεοφόρων Πατέρων, τῶν κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα συναγηγερμένων πόλιν, ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ, τοῦ τῆς εὐσεβοῦς λήξεως γενομένου ἡμῶν βασιλέως, ὡς ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἐξενεχθείσας γινώσκομεν, καὶ τοὺς μεθ᾿ ἡμᾶς ἐκδιδάσκομεν. Οἳ Θεόδωρον τὸν Μοψουεστίας, τὸν Νεστορίου διδάσκαλον, Ὠριγένην τε, καὶ Δίδυμον, καὶ Εὐάγριον, τοὺς τὰς ἑλληνικὰς ἀναπλασαμένους μυθοποιΐας, καὶ σωμάτων τινῶν, καὶ ψυχῶν ἡμῖν περιόδους, καὶ ἀλλοιώσεις ἀναπεμπάσαντας ταῖς τοῦ νοῦ παραφοραῖς τε, καὶ ὀνειρώξεσι, καὶ εἰς τὴν τῶν νεκρῶν δυσσεβῶς ἐμπαροινήσαντας ἀναβίωσιν· τά τε γραφέντα παρὰ Θεοδωρήτου κατὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, καὶ τὴν λεγομένην Ἴβα ἐπιστολήν, συνοδικῶς ἀνεθεμάτισάν τε καὶ ἐβδελύξαντο. Καὶ τὴν ὑπὸ τῆς ἔναγχος συναθροισθείσης κατὰ ταύτην τὴν βασιλίδα πόλιν, ἐπὶ τοῦ ἐν θείᾳ τῇ λήξει γενομένου ἡμῶν βασιλέως Κωνσταντίνου, ἕκτης ἁγίας συνόδου πίστιν, ἣ μειζόνως τὸ κῦρος ἐδέξατο, δι᾿ ὧν ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς σφραγίσι τοὺς ταύτης τόμους κατησφαλίσατο, πρὸς τὴν ἐν τῷ παντὶ αἰῶνι ἀσφάλειαν, καὶ αὖθις ὁμολογοῦμεν φυλάττειν ἀπαρεγχείρητον· ἣ δύο φυσικὰς θελήσεις, ἤτοι θελήματα, καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας ἐπὶ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ ἑνὸς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, δοξάζειν ἡμᾶς θεοφιλῶς διεσάφησε· τοὺς τὸ εὐθὲς τῆς ἀληθείας δόγμα παραχαράξαντας, καὶ ἓν θέλημα, καὶ μίαν ἐνέργειαν ἐπὶ τοῦ ἑνὸς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοὺς λαοὺς ἐκδιδάξαντας, τῇ τῆς εὐσεβείας ψήφῳ καταδικάσασα· φαμέν, Θεόδωρον τὸν τῆς Φαράν, Κῦρον τὸν Ἀλεξανδρείας, Ὁνώριον τὸν Ῥώμης, Σέργιον, Πύρρον, Παῦλον, Πέτρον, τοὺς ἐν ταύτῃ τῇ θεοφυλάκτῳ προεδρεύσαντας πόλει, Μακάριον, τὸν γενόμενον τῆς Ἀντιοχέων ἐπίσκοπον, Στέφανον τὸν αὐτοῦ μαθητήν, καὶ τὸν ἄφρονα Πολυχρόνιον· ἐντεῦθεν ἀνέπαφον τηροῦσα τὸ κοινὸν σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Καὶ συνελόντα φάναι, πάντων τῶν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ διαπρεψάντων ἀνδρῶν, οἳ γεγόνασι φωστῆρες ἐν κόσμῳ, λόγον ζωῆς ἐπέχοντες, τὴν πίστιν κρατεῖν βεβαίαν, καὶ μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος ἀσάλευτον διαμένειν θεσπίζομεν, καὶ τὰ αὐτῶν θεοπαράδοτα συγγράμματά τε καὶ δόγματα, πάντας ἀποβαλλόμενοί τε, καὶ ἀναθεματίζοντες, οὓς ἀπέβαλον, καὶ ἀνεθεμάτισαν, ὡς τῆς ἀληθείας ἐχθρούς, καὶ κατὰ Θεοῦ φρυαξαμένους κενά, καὶ ἀδικίαν εἰς ὕψος ἐκμελετήσαντας. Εἰ δέ τις τῶν ἁπάντων μὴ τὰ προειρημένα τῆς εὐσεβείας δόγματα κρατοῖ καὶ ἀσπάζοιτο, καὶ οὕτω δοξάζοι τε, καὶ κηρύττοι, ἀλλ᾿ ἐξ ἐναντίας ἰέναι τούτων ἐπιχειροῖ, ἔστω ἀνάθεμα, κατὰ τὸν ἤδη ἐκτεθέντα ὅρον ὑπὸ τῶν προδηλωθέντων ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, καὶ τοῦ χριστιανικοῦ καταλόγου, ὡς ἀλλότριος, ἐξωθείσθω καὶ ἐκπιπτέτω. Ἡμεῖς γὰρ οὔτε προστιθέναι τι, οὔτε μὴν ἀφαιρεῖν, κατὰ τὰ προορισθέντα, παντελῶς διεγνώκαμεν, ἢ καθ᾿ ὁντιναοῦν δεδυνήμεθα λόγον.
თარგმანი: ამ საიტის საკუთარი, შესრულებული გვერდით მოცემული ბერძნულიდან. ბერძნული: პიდალიონის ტექსტი, ტრანსკრიფციით მისამართზე users.uoa.gr/~nektar, აქ შესწორებული. ამ ტექსტების შესახებ.