ფსალმუნთა გალობა და ჰიმნოგრაფია
ისონი (საყრდენი ბგერა)
ერთი ან რამდენიმე მგალობელი ერთ ბგერას აყოვნებს, როცა მელოდია მის ზემოთ მოძრაობს. ისონი არც ჰარმონიაა და არც ბანის ხაზი: ეს ხმის, ანუ კილოს, ტონიკაა, სასმენად ქცეული, რათა მელოდიის ყოველი ინტერვალი იმ საფუძველთან მიმართებით ისმოდეს, რომელსაც ეკუთვნის. იგი მხოლოდ მაშინ იცვლება, როცა კილო იცვლება, და კარგი ისოკრატი მას გვიან და ჩუმად ცვლის. ღვთისმეტყველებრივად ეს ყველაზე ახლოს არის იმასთან, რაც ფსალტიკურ ხელოვნებას საკუთარ თავზე მსჯელობად აქვს, რადგან მრავალი მგალობელი ერთ მელოდიას გალობს ერთ უცვლელ ბგერაზე, და ბიზანტიურ ტრადიციას არასოდეს სდომებია ისეთი ფაქტურა, რომელშიც ხმები თავ-თავიანთ გზას ადგანან.
წყაროები
- Chrysanthos of Madytos, Great Theoretikon of Music (1832)
- The Papadike (the Byzantine chant manuals)
- The Typikon OCA, ღვთისმსახურების ტექსტები
- St. Nikodemos the Hagiorite, on chanting, in the Rudder „საჭე“, 1957 წლის ინგლისური გამოცემა, სათხოვრად