Κανόνας 19 Καμία πληρωμή για εισδοχή στον κλήρο ή σε μοναστήρι

Τόσο πολύ εξαπλώθηκε το μίασμα της φιλαργυρίας στους ηγέτες των εκκλησιών, ώστε και κάποιοι από τους λεγόμενους ευλαβείς, άνδρες και γυναίκες, λησμονώντας την εντολή του Κυρίου, να εξαπατηθούν και να κάνουν έναντι χρυσίου τις εισδοχές όσων προσέρχονται στο ιερατικό τάγμα και στον μονήρη βίο. Και συμβαίνει, όπου η αρχή είναι αδόκιμη, να είναι απόβλητο και το σύνολο, όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος· διότι δεν επιτρέπεται να δουλεύει κανείς στον Θεό και στον μαμωνά. Αν λοιπόν βρεθεί κάποιος να το κάνει αυτό, αν μεν είναι επίσκοπος ή ηγούμενος ή κάποιος από το ιερατικό τάγμα, ή να παύσει ή να καθαιρείται, σύμφωνα με τον δεύτερο κανόνα της αγίας συνόδου της Χαλκηδόνας· αν δε είναι ηγουμένη, να εκδιωχθεί από το μοναστήρι και να παραδοθεί σε άλλο μοναστήρι για υποταγή· ομοίως και ηγούμενος που δεν έχει χειροτονία πρεσβυτέρου. Για όσα όμως έχουν δοθεί από γονείς στα παιδιά τους ως προικώα, ή για τα ιδιόκτητα πράγματά τους, που προσφέρονται, ενώ όσοι τα προσφέρουν ομολογούν ότι αυτά είναι αφιερωμένα στον Θεό, ορίσαμε, είτε μείνει είτε φύγει, να μένουν αυτά στο μοναστήρι σύμφωνα με την υπόσχεσή του, εκτός αν αίτιος είναι ο προεστώς.