Κανόνας 40 Κατώτατη ηλικία δέκα ετών για τη μοναχική ομολογία

Κανόνες τῆς ἐν Τρούλλῳ Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Πενθέκτης Συνόδου

Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος (Εν Τρούλλω) · Κωνσταντινούπολη, 691 έως 692 · συγκλήθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β΄ · Η Πενθέκτη Σύνοδος (Εν Τρούλλω, 692) στον χάρτη

Επειδή είναι πολύ σωτήριο να προσκολλάται κανείς στον Θεό μέσω της αναχωρήσεως από τους θορύβους του βίου, πρέπει να μη δεχόμαστε χωρίς εξέταση και άκαιρα όσους επιλέγουν τον μονήρη βίο, αλλά να τηρούμε και στην περίπτωσή τους τον όρο που μας παραδόθηκε από τους Πατέρες· ώστε η ομολογία του κατά Θεόν βίου πρέπει να γίνεται δεκτή τότε, ως πλέον βέβαιη και ως γινόμενη από γνώση και κρίση, μετά τη συμπλήρωση του λογικού. Να είναι λοιπόν όποιος πρόκειται να μπει κάτω από τον μοναχικό ζυγό όχι μικρότερος από δέκα ετών, ενώ και η δοκιμασία γι’ αυτό θα εναπόκειται στον πρόεδρο, αν κρίνει ωφελιμότερο να αυξηθεί γι’ αυτόν ο χρόνος για την εισαγωγή και την εγκατάστασή του στον βίο αυτό. Διότι, αν και ο Μέγας Βασίλειος στους ιερούς του κανόνες νομοθετεί να αριθμείται στο τάγμα των παρθένων εκείνη που προσφέρει εκούσια τον εαυτό της στον Θεό και ασπάζεται την παρθενία, όταν διανύει το δέκατο έβδομο έτος της, όμως εμείς, ακολουθώντας το παράδειγμα των χηρών και των διακονισσών, ορίσαμε αναλόγως στον προαναφερθέντα χρόνο όσους επέλεξαν τον μονήρη βίο. Διότι στον θείο Απόστολο είναι γραμμένο ότι η χήρα καταλέγεται στην Εκκλησία όταν είναι εξήντα ετών· οι δε ιεροί κανόνες παρέδωσαν να χειροτονείται η διακόνισσα σαράντα ετών, επειδή είδαν την Εκκλησία να γίνεται με τη θεία χάρη κραταιότερη και να προχωρεί προς τα εμπρός, και τη σταθερότητα και την ασφάλεια των πιστών στην τήρηση των θείων εντολών· πράγμα που κατανοήσαμε άριστα και εμείς και το ορίσαμε τώρα, αποτυπώνοντας γρήγορα, σαν κάποια σφραγίδα, την ευλογία της χάριτος σε εκείνον που πρόκειται να αρχίσει τους κατά Θεόν αγώνες, οδηγώντας τον έτσι ώστε να μη διστάζει και να μην οπισθοχωρεί για πολύ, ή μάλλον και παρακινώντας τον προς την εκλογή και την εδραίωση του αγαθού.

Ἐπειδὴ τῷ Θεῷ κολλᾶσθαι, διὰ τῆς ἐκ τῶν τοῦ βίου θορύβων ἀναχωρήσεως, λίαν ἐστὶ σωτήριον, χρὴ μὴ ἀνεξετάστως ἡμᾶς παρὰ τὸν καιρὸν τοὺς τὸν μονήρη βίον αἱρουμένους προσίεσθαι, ἀλλὰ τὸν παραδοθέντα ἡμῖν παρὰ τῶν Πατέρων καὶ ἐν αὐτοῖς φυλάττειν ὅρον· ὥστε τὴν ὁμολογίαν τοῦ κατὰ Θεὸν βίου, τότε προσίεσθαι δεῖ, ὡς ἤδη βεβαίαν, καὶ ἀπὸ γνώσεως, καὶ κρίσεως γινομένην, μετὰ τὴν τοῦ λόγου συμπλήρωσιν. Ἔστω τοίνυν ὁ μέλλων τὸν μοναχικὸν ὑπέρχεσθαι ζυγόν, οὐχ ἥττων ἢ δεκαετής, ἐν τῷ προέδρῳ κειμένης καὶ τῆς ἐπὶ τούτῳ δοκιμασίας, εἰ εἰς τὸν χρόνον αὐτῷ αὐξηθῆναι λυσιτελέστερον ἡγεῖται, πρὸς τὴν ἐν τῷ βίῳ εἰσαγωγήν, καὶ κατάστασιν. Εἰ γὰρ καὶ ὁ μέγας Βασίλειος, ἐν τοῖς ἱεροῖς αὐτοῦ κανόσι, τὴν ἑκουσίως ἑαυτὴν προάγουσαν τῷ Θεῷ, καὶ τὴν παρθενίαν ἀσπαζομένην, τὸν ἑπτακαιδέκατον διανύουσαν χρόνον, τῷ τῶν παρθένων τάγματι ἀριθμεῖσθαι νομοθετεῖ· ἀλλ᾿ οὖν τῷ περὶ τῶν χηρῶν τε, καὶ διακονισσῶν παραδείγματι παρακολουθήσαντες, εἰς τὸν εἰρημένον χρόνον ἀναλόγως τοὺς τὸν μονήρη βίον ἑλομένους περιεστήσαμεν. Ἐν γὰρ τῷ θείῳ Ἀποστόλῳ γέγραπται, ἑξήκοντα ἐτῶν τὴν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καταλέγεσθαι χήραν· οἱ δὲ ἱεροὶ κανόνες, τεσσαράκοντα ἐτῶν τὴν διακόνισσαν χειροτονεῖσθαι παραδεδώκασι, τὴν ἐκκλησίαν χάριτι θείᾳ κραταιοτέραν γινομένην, καὶ ἐπὶ τὰ πρόσω βαίνουσαν ἑωρακότες, καὶ τὸ τῶν πιστῶν πρὸς τὴν τῶν θείων ἐντολῶν τήρησιν πάγιόν τε καὶ ἀσφαλές· ὅπερ καὶ ἡμεῖς ἄριστα κατανοήσαντες, ἀρτίως διωρισάμεθα, τὴν εὐλογίαν τῆς χάριτος, τῷ μέλλοντι τῶν κατὰ Θεὸν ἀγώνων ἐνάρχεσθαι, ὥσπερ τινὰ σφραγῖδα ταχέως ἐνσημαινόμενοι, ἐντεῦθεν αὐτὸν πρὸς τὸ μὴ ἐπὶ πολὺ ὀκνεῖν καὶ ἀναδύεσθαι προβιβάζοντες, μᾶλλον μὲν οὖν καὶ πρὸς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ παρορμῶντες ἐκλογὴν καὶ κατάστασιν.

Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος (Εν Τρούλλω), οι κανόνες

Απόδοση στη νέα ελληνική: του ίδιου του ιστότοπου, από το πρωτότυπο που βρίσκεται δίπλα. Πρωτότυπο: το κείμενο του Πηδαλίου, όπως μεταγράφηκε στο users.uoa.gr/~nektar και διορθώθηκε εδώ. Σχετικά με αυτά τα κείμενα.