Πεντηκοστή και γέννηση της Εκκλησίας

Πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση, κατά την ιουδαϊκή εορτή των Εβδομάδων, το Άγιο Πνεύμα κατήλθε στους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ σαν ορμητικός άνεμος και πύρινες γλώσσες, και εκείνοι μίλησαν έτσι ώστε προσκυνητές από κάθε έθνος τους άκουγαν στη δική τους γλώσσα. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό την αναίρεση της Βαβέλ: «Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος», ψάλλει το κοντάκιο της εορτής, «ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε». Ο Απόστολος Πέτρος κήρυξε ότι εκπληρώθηκε η προφητεία του Ιωήλ, και περίπου τρεις χιλιάδες βαπτίστηκαν εκείνη την ημέρα. Οι Πράξεις περιγράφουν την κοινότητα που ακολούθησε με μία φράση που η Εκκλησία δεν έπαψε ποτέ να παραθέτει: «ἦσαν δὲ προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς» (Πράξ. 2, 42). Στην εικόνα οι απόστολοι κάθονται σε ημικύκλιο, ανάμεσά τους και ο Απόστολος Παύλος, αν και δεν είχε ακόμη κληθεί, και κάτω από αυτούς, μέσα σε μια σκοτεινή αψίδα, κάθεται ένας γηραιός βασιλιάς που κρατά δώδεκα ειλητάρια: ο κόσμος, που περιμένει να του κηρυχθεί.