სულთმოფენობა და ეკლესიის დაბადება

აღდგომიდან ორმოცდაათი დღის შემდეგ, იუდეველთა შვიდეულების დღესასწაულზე, სულიწმიდა იერუსალიმში მოციქულებზე გარდამოვიდა, როგორც ძლიერი ქარის ქროლა და ცეცხლის ენები, და ისინი ისე ალაპარაკდნენ, რომ ყოველი ერის მლოცველებს მათი სიტყვა საკუთარ ენაზე ესმოდათ. ეკლესია ამ ამბავს ბაბილონის გაუქმებად კითხულობს: „რაჟამს იგი გარდამოხდა და ენანი შეურივნა, მიმოდაჰყუნა მაღალმან ნათესავნი, ხოლო აწ რაჟამს ცეცხლისა ენანი განუყუნა, ერთბამად მოიყუანნა იგინი“, გალობს დღესასწაულის კონდაკი. წმიდა პეტრემ იქადაგა, რომ იოელის წინასწარმეტყველება აღსრულდა, და იმ დღეს დაახლოებით სამი ათასი კაცი მოინათლა. „საქმე მოციქულთა“ ამის შემდეგ აღმოცენებულ თემს ერთი წინადადებით აღწერს, რომლის მოხმობასაც ეკლესია არასოდეს წყვეტს: „ერთავად მოციქულთა სწავლასა და ზიარებაში, პურის გატეხასა და ლოცვაში იყვნენ“ (საქ. 2:42). ხატზე მოციქულები ნახევარწრიულად სხედან, მათ შორის წმიდა პავლეც, თუმცა იგი მაშინ ჯერ არ იყო მოწოდებული, მათ ქვემოთ კი, ბნელ თაღში, მოხუცი მეფე ზის თორმეტი გრაგნილით ხელში: სამყარო, რომელიც უწყებას მოელის.