Διάταγμα των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.)

Η συμφωνία που συνήφθη στα Μεδιόλανα το 313 ανάμεσα στον Κωνσταντίνο, αυτοκράτορα στη Δύση, και τον Λικίνιο, στην Ανατολή, να δοθεί στους χριστιανούς και σε όλους τους άλλους η ελευθερία να λατρεύουν όπως επιλέγουν, και να επιστραφούν οι ναοί, τα κοιμητήρια και οι περιουσίες που είχαν δημευθεί. Δεν ήταν, αυστηρά μιλώντας, διάταγμα, ούτε εκδόθηκε στα Μεδιόλανα: το κείμενο σώζεται ως επιστολή που έστειλε ο Λικίνιος από τη Νικομήδεια στους διοικητές των επαρχιών, και μας το παραδίδουν ο Λακτάντιος και ο Ευσέβιος. Ο Γαλέριος είχε σταματήσει τον διωγμό με διάταγμα ανοχής το 311, απρόθυμα, στο νεκροκρέβατό του, και ο Μαξιμίνος Δάια τον ξανάρχισε στην Ανατολή. Το καινούργιο το 313 ήταν ότι η ελευθερία δόθηκε όχι απρόθυμα αλλά ως πολιτική, και σε όλους. Μέσα σε μία ανθρώπινη ζωή η Εκκλησία πέρασε από την αρένα στα συμβούλια της αυτοκρατορίας, με όλα όσα έφερε η αλλαγή, για καλό και για κακό.