ეკლესიის ისტორია
მილანის ედიქტი (ქრ. შ. 313 წ.)
შეთანხმება, რომელიც 313 წელს მილანში დადეს დასავლეთის იმპერატორმა კონსტანტინემ და აღმოსავლეთის იმპერატორმა ლიკინიუსმა: ქრისტიანებსა და ყველა სხვას მიეცათ თავისუფლება, ეცათ თაყვანი ისე, როგორც ინებებდნენ, და დაბრუნებოდათ მათთვის წართმეული ეკლესიები, სასაფლაოები და ქონება. მკაცრად თუ ვიტყვით, ეს არც ედიქტი იყო და არც მილანში გამოცემულა: ტექსტი შემორჩენილია, როგორც წერილი, რომელიც ლიკინიუსმა ნიკომიდიიდან მმართველებს გაუგზავნა და რომელიც ლაქტანციუსმა და ევსებიმ შემოგვინახეს. გალერიუსმა დევნა 311 წელს შემწყნარებლობის ედიქტით შეწყვიტა, უხალისოდ, სასიკვდილო სარეცელზე, აღმოსავლეთში კი მაქსიმინე დაიამ იგი კვლავ განაახლა. 313 წელს ახალი ის იყო, რომ თავისუფლება მიეცათ არა უხალისოდ, არამედ, როგორც სახელმწიფო პოლიტიკა, და ყველას. ერთი სიცოცხლის მანძილზე ეკლესია არენიდან იმპერიის სათათბიროებამდე მივიდა, ყველაფრით, რაც ამ ცვლილებამ მოიტანა, კეთილითაც და ბოროტითაც.