Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως

Το τρίτο και μεγαλύτερο μέρος της «Πηγής γνώσεως» του Οσίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, γραμμένο στη Λαύρα του Αγίου Σάββα τον 8ο αιώνα, μετά από ένα βιβλίο φιλοσοφικών ορισμών και έναν κατάλογο αιρέσεων. Εκθέτει σε εκατό κεφάλαια όσα είχαν διδάξει οι Έλληνες Πατέρες: τον ένα Θεό και την Τριάδα, τη δημιουργία, τους αγγέλους και τον άνθρωπο, την πρόνοια, τον σαρκωμένο Χριστό με τις δύο φύσεις και τα δύο θελήματά Του, τη Θεοτόκο, και έπειτα το βάπτισμα, την Ευχαριστία, την προσκύνηση των εικόνων και την ανάσταση. Η μέθοδός του δηλώνεται στην αρχή όλου του έργου: να μην πει τίποτε δικό του, αλλά να συγκεντρώσει όσα είχαν επεξεργαστεί οι πιο δόκιμοι διδάσκαλοι. Υπήρξε επί αιώνες το εγχειρίδιο της Εκκλησίας. Ο Βουργούνδιος της Πίζας το μετέφρασε στα λατινικά τη δεκαετία του 1150, χωρισμένο σε τέσσερα βιβλία, και από αυτό άντλησαν τόσο ο Πέτρος ο Λομβαρδός όσο και ο Θωμάς ο Ακινάτης· έτσι είναι ο δίαυλος μέσα από τον οποίο μεγάλο μέρος της θεολογίας των Ελλήνων Πατέρων έφτασε στη μεσαιωνική Δύση.