მართლმადიდებელი სარწმუნოების ზუსტი გადმოცემა

ღირსი იოანე დამასკელის „ცოდნის წყაროს“ მესამე და უდიდესი ნაწილი, დაწერილი წმიდა საბა განწმენდილის ლავრაში VIII საუკუნეში, ფილოსოფიურ განსაზღვრებათა წიგნისა და მწვალებლობათა ჩამონათვალის შემდეგ. იგი ას თავში გადმოსცემს იმას, რასაც ბერძენი მამები ასწავლიდნენ: ერთ ღმერთსა და სამებას, შესაქმეს, ანგელოზებსა და ადამიანს, განგებულებას, განკაცებულ ქრისტეს მისი ორი ბუნებითა და ორი ნებით, ღვთისმშობელს, შემდეგ კი ნათლობას, ევქარისტიას, ხატთა თაყვანისცემასა და აღდგომას. მისი მეთოდი მთელი თხზულების დასაწყისშივეა გაცხადებული: არაფერი თქვას თავისით, არამედ შეკრიბოს ის, რაც უპირატესმა მოძღვრებმა გამოიკვლიეს. საუკუნეების განმავლობაში იგი ეკლესიის სახელმძღვანელო იყო. ბურგუნდიო პიზელმა იგი 1150-იან წლებში ლათინურად თარგმნა და ოთხ წიგნად დაყო, და მას ეყრდნობოდნენ როგორც პეტრე ლომბარდიელი, ისე თომა აქვინელი, ასე რომ, იგი ის არხია, რომლითაც ბერძენ მამათა ღვთისმეტყველების დიდმა ნაწილმა შუა საუკუნეების დასავლეთს მიაღწია.