Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ (1722-1794)

Γιος ιερέα από την Πολτάβα, εγκατέλειψε την Ακαδημία του Κιέβου επειδή δεν του δίδασκε τίποτε από όσα ήθελε να μάθει, περιπλανήθηκε στα μοναστήρια της Μολδαβίας και ήρθε στο Άγιον Όρος, όπου άρχισε να συλλέγει και να διορθώνει τα ελληνικά κείμενα για την καρδιακή προσευχή. Συγκέντρωσε μια αδελφότητα που έφτασε να αριθμεί αρκετές εκατοντάδες μοναχούς και τη μετέφερε πέρα από τον Δούναβη στη Μολδαβία, στη Δραγομίρνα, στη Σέκκου και τελικά στο Νεάμτς, όπου οι αδελφοί τελούσαν τις ακολουθίες στα σλαβονικά και στα ρουμανικά και αντέγραφαν και μετέφραζαν νύχτα και μέρα. Η σλαβονική Φιλοκαλία του, που τυπώθηκε στη Μόσχα το 1793, μετέφερε τον ησυχασμό βόρεια, στη Ρωσία, και μέσω των μαθητών του γεννήθηκε ο γεροντισμός της Όπτινα και των Ρώσων στάρετς. Εκοιμήθη στο Νεάμτς το 1794. Αγιοκατατάχθηκε από τη Ρωσική Εκκλησία το 1988 και από την Εκκλησία της Ρουμανίας το 1992. Μνήμη: 15 Νοεμβρίου.