ეკლესიის ისტორია
სპარსეთის მოწამენი (IV-V სს.)
![სპარსეთის მოწამენი (IV-V სს.), ავტორი: Authors of Menologion of Basil II (circa 985 AC, Constantinople), Byzantine manuscript illuminators [1] : Pantoleon with Georgios, Michael the Younger, Michael of Blachernae, Symeon, Symeon of Blachernae, Menas, and Nestor ( Online on Vatican site ), 0985](/images/persian_martyrs-240f820934.jpg)
როცა კონსტანტინემ რომის იმპერია ქრისტიანული გახადა, სპარსეთის იმპერიის ქრისტიანები, რომელთაგან ბევრი ძველი საზღვრის გასწვრივ, მესოპოტამიაში ცხოვრობდა, საკუთარი მეფისთვის საეჭვონი გახდნენ, როგორც რომის მეგობრები, და კონსტანტინეს საკუთარმა წერილმა შაპურ II-ისადმი, რომელიც მათ მის მზრუნველობას ავედრებდა, მათ არაფერი არგო. დაახლოებით 340 წლიდან 379 წლამდე, თავის სიკვდილამდე, შაპური ადრეული ეკლესიის ყველაზე ხანგრძლივ დევნას აწარმოებდა. სელევკია-ქტესიფონის ეპისკოპოსი სვიმეონ ბარ საბაი თავის ას სასულიერო პირთან ერთად სიკვდილით დასაჯეს, და სოზომენემ, რომელიც საუკუნის შემდეგ წერდა, თექვსმეტი ათასი მოწამის სახელი იცოდა და იცოდა, რომ უფრო მეტნი იყვნენ. დევნა იაზდეგერდ I-ისა და ბაჰრამ V-ის დროს, 420-იან წლებში განახლდა, როცა იაკობი, კარისკაცი, რომელიც ქრისტეს განუდგა და შემდეგ შეინანა, ასო-ასოდ დაჭრეს. მართლმადიდებელი ეკლესია ამ მოწამეებს წლის განმავლობაში იხსენიებს, რომის მოწამეებთან ერთად.