ესქატოლოგია და საიქიო ცხოვრება
რატომ არ არსებობს სალხინებელი
მართლმადიდებლობა ლოცულობს გარდაცვლილთათვის და სწამს, რომ ამ ლოცვებს ძალა აქვს, მაგრამ სალხინებელი არასოდეს უსწავლებია. ლათინური მოძღვრება გულისხმობს დროებითი სასჯელის ადგილს, სადაც შენდობის შემდეგაც დარჩენილი დაკმაყოფილების ვალი იფარება, და მისი თითოეული ნაწილი უცხოა მართლმადიდებლური აზროვნებისთვის: რომ ცოდვა ტოვებს სასჯელის გარკვეულ ოდენობას, რომელიც უნდა მოიხადო; რომ სასჯელის მოხდა ცალკე ადგილას ხდება; და რომ მისი ხანგრძლივობის გამოანგარიშება ან ინდულგენციით შემოკლება შეიძლება. მართლმადიდებლობა სანაცვლოდ ლაპარაკობს სულებზე, რომლებიც სამსჯავროს ელიან იმის წინასწარ განცდაში, რაც მოდის, ეკლესიის ლოცვებით შეწეულნი, და მეტის თქმაზე უარს ამბობს. წმიდა მარკოზ ეფესელი ფლორენციის კრებაზე სწორედ ამას ამტკიცებდა და ხელის მოწერაზე უარი თქვა.
წყაროები
- St. Mark of Ephesus, First Homily on Purgatorial Fire (Council of Florence, 1438)
- Synod of Jerusalem (1672), Confession of Dositheus, Decree 18 აქტები და დადგენილებები
- St. John of Damascus, Exact Exposition IV.27 NPNF