პატრისტიკული ტიპოლოგია

მამები ძველ აღთქმას კითხულობდნენ, როგორც სახეთა ერთობლიობას, რომლებიც თავიანთ აზრს ქრისტეში პოულობენ, და ეს მეთოდი მათ არ გამოუგონიათ: წმიდა პავლე ამბობს, რომ კლდე უდაბნოში ქრისტე იყო, და ადამს მომავლის სახეს უწოდებს. ამრიგად, მეწამულ ზღვაზე გასვლა ნათლისღებაა, მანანა ევქარისტიაა, იონას სამი დღე საფლავია, მაყვლოვანი, რომელიც იწვის, მაგრამ არ იფერფლება, ღმერთის მტვირთველი ქალწულია, და იაკობის ნახული კიბეც იგივეა. ეს არ არის ალეგორია ფართო გაგებით: სახე ნამდვილი მოვლენაა, რომელიც ნამდვილად მოხდა და რომელიც იმაზე მეტს ნიშნავს, ვიდრე თავად იცოდა. ეკლესიის ჰიმნოგრაფია თითქმის მთლიანად ამაზეა აგებული, და ამიტომაც მკითხველი, რომელმაც სახეები არ იცის, ღვთისმსახურებას ვერ მიჰყვება.