Οι Παλαμικές Σύνοδοι (1341-1351)

Σειρά συνόδων στην Κωνσταντινούπολη, κυρίως το 1341, το 1347 και το 1351, που έκριναν την ησυχαστική έριδα υπέρ του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και κατά του Βαρλαάμ του Καλαβρού και των διαδόχων του. Η σύνοδος του 1351, στις Βλαχέρνες, εξέδωσε τον Συνοδικό Τόμο που διατυπώνει τη διδασκαλία: υπάρχει στον Θεό πραγματική διάκριση ανάμεσα στην ακατάληπτη ουσία και τις άκτιστες ενέργειες, και οι δύο είναι αληθινά Θεός, και το φως που βλέπουν οι ησυχαστές είναι αυτή η άκτιστη ενέργεια και όχι κτιστό σημείο. Μια ακόμη σύνοδος, το 1368, κατέταξε τον Παλαμά στους αγίους. Οι ορθόδοξοι συγγραφείς συνήθως αντιμετωπίζουν αυτές τις συνόδους ως συνόδους οικουμενικού κύρους, χωρίς καθορισμένη αρίθμηση.