ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος (Κωνσταντινούπολη, 680-681)

Τη συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ΄ και συνεδρίασε στην τρουλλωτή αίθουσα του αυτοκρατορικού ανακτόρου. Καταδίκασε τον μονοθελητισμό και τη μία ενέργεια που τον συνόδευε, και όρισε ότι ο Χριστός έχει δύο φυσικά θελήματα και δύο φυσικές ενέργειες, αδιαιρέτως, ατρέπτως, αμερίστως και ασυγχύτως, με το ανθρώπινο θέλημά Του να ακολουθεί το θείο, όχι ως αντιστεκόμενο ή απρόθυμο αλλά ως υποτασσόμενο σε αυτό. Το επιχείρημα είναι του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή: το θέλημα ανήκει στη φύση και όχι στο πρόσωπο, άρα ένας Χριστός χωρίς ανθρώπινο θέλημα δεν θα ήταν άνθρωπος, και ό,τι δεν προσέλαβε δεν το θεράπευσε. Το χωρίο στο οποίο στηρίζεται είναι η Γεθσημανή, όπου ο Κύριος προσεύχεται να γίνει όχι το δικό Του θέλημα αλλά του Πατρός, και προσεύχεται με ανθρώπινο θέλημα που θέλει να ζήσει. Καταδίκασε τους Σέργιο, Πύρρο, Παύλο και Πέτρο Κωνσταντινουπόλεως, τον Κύρο Αλεξανδρείας, τον Θεόδωρο Φαράν και τον Πάπα Ονώριο Ρώμης, την καταδίκη του οποίου επικύρωσε έπειτα ο Πάπας Λέων Β΄· μια Οικουμενική Σύνοδος που δικάζει πάπα για αίρεση είναι από τις σαφέστερες ορθόδοξες απαντήσεις στη μεταγενέστερη αξίωση του προσωπικού αλάθητου. Ο Άγιος Μάξιμος και ο Άγιος Μαρτίνος Α΄, Πάπας Ρώμης, είχαν πεθάνει και οι δύο στην εξορία για αυτή την ομολογία, και κανείς τους δεν έζησε για να τη δει να γίνεται δεκτή. Δεν εξέδωσε δικούς της κανόνες, και τους συμπλήρωσε έντεκα χρόνια αργότερα η Πενθέκτη Σύνοδος.