VI მსოფლიო საეკლესიო კრება (კონსტანტინოპოლი, 680-681)

მოიწვია იმპერატორმა კონსტანტინე IV-მ და გაიმართა საიმპერატორო სასახლის გუმბათიან დარბაზში. კრებამ დაგმო მონოთელიტობა და მასთან დაკავშირებული ერთი მოქმედების სწავლება და განსაზღვრა, რომ ქრისტეს აქვს ორი ბუნებითი ნება და ორი ბუნებითი მოქმედება, განუყოფლად, შეუცვლელად, განუყრელად და შეურწყმელად, და რომ მისი კაცობრივი ნება მიჰყვება ღვთაებრივს არა როგორც მოწინააღმდეგე ან უხალისო, არამედ როგორც მას დამორჩილებული. საბუთი წმიდა მაქსიმე აღმსარებლისაა: ნება ბუნებას ეკუთვნის და არა პიროვნებას, ამიტომ ქრისტე, რომელსაც კაცობრივი ნება არ ექნებოდა, კაცი არ იქნებოდა, ხოლო რაც მას არ მიუღია, ის არ განუკურნავს. ტექსტი, რომელსაც ეს ეყრდნობა, გეთსიმანიაა, სადაც უფალი ლოცულობს, რომ მისი კი არა, მამის ნება აღსრულდეს, და ლოცულობს ამას კაცობრივი ნებით, რომელსაც სიცოცხლე სურს. კრებამ დაგმო კონსტანტინოპოლელი სერგი, პიროსი, პავლე და პეტრე, კიროს ალექსანდრიელი, თეოდორე ფარანელი და რომის პაპი ჰონორე, რომლის დაგმობაც შემდეგ პაპმა ლეონ II-მ დაადასტურა; მსოფლიო კრება, რომელიც პაპს მწვალებლობისთვის განსჯის, ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი მართლმადიდებლური პასუხია პირადი უცდომელობის მოგვიანო პრეტენზიაზე. წმიდა მაქსიმე და წმიდა პაპი მარტინე I ამ აღსარებისთვის გადასახლებაში აღესრულნენ და ვერც ერთი მის მიღებას ვერ მოესწრო. საკუთარი კანონები კრებას არ გამოუცია, და ისინი თერთმეტი წლის შემდეგ მეხუთე-მეექვსე კრებამ გამოსცა.