ღირსი მაქსიმე აღმსარებელი (დაახლ. 580-662)

კარის მოხელე, რომელიც ბერი გახდა, და ღვთისმეტყველი, რომელმაც ეკლესია ქრისტეს სრული ადამიანობის აღიარებაში განამტკიცა მაშინ, როცა იმპერატორი, სამი კათედრის პატრიარქები და თითქმის ყველა დანარჩენი შეთანხმდნენ, რომ მასში ერთი ნება ექადაგათ. მაქსიმემ უპასუხა, რომ ბუნება საკუთარი ნების გარეშე ბუნება არ არის, ამიტომ ქრისტე ადამიანური ნების გარეშე ვერ იხსნიდა ადამიანურ ნებას, სწორედ იმას, რაც ხსნას საჭიროებდა: ბაღში მან, როგორც კაცმა, ინება ის, რაც მას, როგორც ღმერთს, სურდა. დუმილზე უარის თქმისთვის იგი კონსტანტინოპოლში გაასამართლეს, ენა მოჰკვეთეს და მარჯვენა ხელი მოაჭრეს, და 662 წელს იგი ლაზიკაში, გადასახლებაში აღესრულა. VI მსოფლიო საეკლესიო კრებამ იგი თვრამეტი წლის შემდეგ გაამართლა. მისი „ამბიგუა“ და თხზულებები ქმნილებათა ლოგოსების შესახებ მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების უღრმეს ნაწარმოებთა შორისაა. ხსენება: 21 იანვარი.