სულიერი ცხოვრება და პრაქტიკა
გონება (ნუსი) და გული
ნუსი სულის თვალია, უნარი, რომლითაც ადამიანი ღმერთს უშუალოდ შეიცნობს, და იგი იგივე არ არის, რაც განსჯის უნარი. მართლმადიდებლური ასკეტური მწერლობა მას აღწერს, როგორც ვნებებით დაბნელებულს და საგნებს შორის გაფანტულს, ასე რომ, სულიერი ცხოვრების საქმე მისი შეკრება და გულში ჩაყვანაა; გული კი ამ ტრადიციაში მთელი პიროვნების ცენტრს ნიშნავს და არა ემოციების სამყოფელს. როცა ნუსი გულშია, ყურადღებიანი და გაუფანტავი, ამას მამები გულის ლოცვას უწოდებენ. ეს განსხვავება მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ იგი გამოარჩევს მართლმადიდებლურ ჭვრეტას ღმერთზე დაძაბული ფიქრისაგან.
წყაროები
- St. Gregory Palamas, Triads I.2 (on the return of the nous to the heart) archive.org, სათხოვრად
- St. Makarios of Egypt, Spiritual Homilies
- St. Hesychios the Priest, On Watchfulness and Holiness (Philokalia I) ბერძნული ტექსტი, ათენი 1893
- St. Maximus the Confessor, Chapters on Love PG 90