ღვთისმეტყველება და დოგმატები
წინაპართა ცოდვა (და არა პირველქმნილი ცოდვა ლათინური გაგებით)
ის, რასაც კაცობრიობა ადამისაგან მემკვიდრეობით იღებს, მართლმადიდებლური გაგებით, მდგომარეობაა და არა ბრალი: მოკვდავობა, ხრწნადობა, ვნებები და ცოდვისკენ მიდრეკილი ნება, რომელშიც ყოველი ადამიანი იბადება და რომელშიც შემდეგ თითოეული თავად სცოდავს. რომაელთა მიმართ ეპისტოლის ბერძნული ტექსტი ამბობს, რომ სიკვდილი ყველა კაცზე გავრცელდა, რადგან ყველამ სცოდა (რომ. 5:12); ლათინურმა იგივე სიტყვები ასე წაიკითხა: რომელშიც ყველამ სცოდა, ანუ ადამში, და ნეტარმა ავგუსტინემ ამ წაკითხვაზე ააგო მოძღვრება ყოველ ბავშვზე გადაცემული ბრალის შესახებ. აღმოსავლეთი მას არ გაჰყოლია. ღვთის ხატება დაბნელებულია და არა განადგურებული, და თავისუფლება რჩება. ამიტომ მართლმადიდებელ ეკლესიას არ სჭირდება და არ იღებს უბიწო ჩასახვის ლათინურ დოგმატს, რომელიც იმისთვის არსებობს, რომ ქალწული გაათავისუფლოს ბრალისგან, რომელიც აღმოსავლეთს არასოდეს უსწავლებია. ნათლისღება ცოდვათა მოსატევებლად და ქრისტეს ცხოვრებაში ახლად შობისთვისაა.
წყაროები
- Romans 5:12 ბერძნული ახალი აღთქმა
- St. John Chrysostom, Homilies on Romans 10 NPNF
- St. Cyril of Alexandria, Commentary on Romans (on 5:12) ეფესოს კრების დოკუმენტები
- St. Maximus the Confessor, Questions to Thalassius 21 PG 90
- Fr. John Romanides, The Ancestral Sin