კრებები და მათი კანონები
VII მსოფლიო საეკლესიო კრება (ნიკეა, 787)
მეშვიდე და უკანასკნელი მსოფლიო კრება, რომელიც 787 წელს ნიკეაში შეიკრიბა დედოფალ ირინესა და პატრიარქ ტარასის დროს, მას შემდეგ, რაც წინა წლის პირველი ცდა ხატმებრძოლთა ერთგულმა ჯარისკაცებმა ჩაშალეს. კრებამ განსაზღვრა, რომ ქრისტეს, ღვთისმშობლის, ანგელოზთა და წმიდანთა წმიდა ხატები უნდა აღიმართოს და თაყვანი ეცეს მათ, და გაავლო ის განსხვავება, რომელზეც მთელი დავა ტრიალებდა: თაყვანისცემა, პროსკინესისი, შეიძლება მიეგოს ხატს, მსახურება კი, ლატრეია, მხოლოდ ღმერთს ეკუთვნის; ხოლო ხატისადმი მიგებული პატივი მასზე გადადის, ვინც მასზეა გამოსახული, წმიდა ბასილის სიტყვით. მისი საფუძველი განკაცებაა: ღმერთმა თავი ხილული გახადა, და მისი გამოსახვის უარყოფა იმის უარყოფაა, რომ იგი იხილეს. ხატმებრძოლეობა 815 წელს დაბრუნდა და 843 წელს საბოლოოდ დასრულდა, რასაც ეკლესია მართლმადიდებლობის ზეიმად აღნიშნავს.
წყაროები
- Seventh Ecumenical Council (787 AD), the Horos აქტები, NPNF
- St. Basil the Great, On the Holy Spirit 18.45 NPNF
- St. John of Damascus, Three Treatises on the Divine Images Fordham, Allies-ის თარგმანი
- St. Theodore the Studite, On the Holy Icons archive.org, სათხოვრად
კავშირები
კანონები
ამ კრების 22 კანონი ამ საიტზეა ბერძნულად, ჩვენივე თარგმანით: VII მსოფლიო საეკლესიო კრება, კანონები.