Κανόνας 4 Ο επίσκοπος δεν επιτρέπεται να αποσπά χρήματα από τον κλήρο του

Ο κήρυκας της αλήθειας, ο θείος Απόστολος Παύλος, σαν να έθετε κανόνα στους πρεσβυτέρους των Εφεσίων, μάλλον δε και σε όλο το ιερατικό πλήρωμα, μίλησε έτσι με παρρησία λέγοντας: «Αργυρίου, ή χρυσίου, ή ιματισμού, ουδενός επεθύμησα· πάντα υπέδειξα υμίν, ότι ούτω κοπιώντας δει αντιλαμβάνεσθαι των ασθενούντων, μακάριον ηγουμένους το διδόναι, ή λαμβάνειν». Γι’ αυτό και εμείς, διδαγμένοι από αυτόν, ορίζουμε ο επίσκοπος να μην επινοεί καθόλου από αισχροκέρδεια, προφασιζόμενος προφάσεις εν αμαρτίαις, να απαιτεί χρυσό ή άργυρο ή άλλο είδος από τους επισκόπους ή κληρικούς ή μοναχούς που τελούν υπ’ αυτόν. Διότι λέει ο Απόστολος: «Άδικοι βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι»· και: «Ουκ οφείλει τα τέκνα τοις γονεύσι θησαυρίζειν, αλλ’ οι γονείς τοις τέκνοις». Αν λοιπόν κάποιος βρεθεί, για απαίτηση χρυσού ή κάποιου άλλου είδους, ή εξαιτίας κάποιου δικού του πάθους, να αποκλείει από τη λειτουργία και να αφορίζει κάποιον από τους κληρικούς που είναι υπ’ αυτόν, ή να κλείνει σεπτό ναό, ώστε να μη γίνονται σε αυτόν οι λειτουργίες του Θεού, και να στρέφει τη μανία του σε κάτι αναίσθητο, αυτός είναι πράγματι ο ίδιος αναίσθητος, και θα υπόκειται στο ίδιο πάθημα, και θα επιστρέψει ο κόπος του στην κεφαλή του, ως παραβάτης της εντολής του Θεού και των αποστολικών διατάξεων. Διότι και ο Πέτρος, η ανώτατη κορυφή των Αποστόλων, παραγγέλλει: «Ποιμαίνετε το εν υμίν ποίμνιον του Θεού, επισκοπούντες μη αναγκαστώς, αλλ’ εκουσίως, κατά Θεόν· μη αισχροκερδώς, αλλά προθύμως· μη ως κατακυριεύοντες των κλήρων, αλλά τύποι γινόμενοι του ποιμνίου· και φανερωθέντος του Αρχιποίμενος, κομιείσθε τον αμαράντινον της δόξης στέφανον».