Κανόνας 5 Κατά της σιμωνίας και όσων καυχώνται γι’ αυτήν

Αμαρτία προς θάνατον είναι, όταν κάποιοι, αμαρτάνοντας, μένουν αδιόρθωτοι. Και χειρότερο από αυτό, αν επιπλέον, σκληροτράχηλοι, εξεγείρονται κατά της ευσέβειας και της αλήθειας, προτιμώντας τον Μαμωνά από την υπακοή στον Θεό, και δεν κρατούν τις κανονικές του διατάξεις. Σε αυτούς δεν είναι ο Κύριος ο Θεός, εκτός αν ίσως, αφού ταπεινωθούν, ανανήψουν από το δικό τους σφάλμα· διότι πρέπει μάλλον να προσέρχονται στον Θεό και με συντετριμμένη καρδιά να ζητούν την άφεση αυτού του αμαρτήματος και τη συγχώρηση, και όχι να υπερηφανεύονται για την άθεσμη καταβολή. Διότι «εγγύς Κύριος τοις συντετριμμένοις τη καρδία». Όσοι λοιπόν καυχώνται ότι με καταβολή χρυσίου τάχθηκαν στην Εκκλησία, και στηρίζουν την ελπίδα τους σε αυτή την πονηρή συνήθεια, που αποξενώνει από τον Θεό και από κάθε ιερωσύνη, και εξαιτίας αυτού, με αναιδές πρόσωπο και ανοιχτό στόμα, ατιμάζουν με ονειδιστικά λόγια εκείνους που για την αρετή του βίου τους εξελέγησαν από το Άγιο Πνεύμα και κατατάχθηκαν χωρίς καταβολή χρυσίου: αυτοί που κάνουν αυτό να λαμβάνουν πρώτα τον κατώτατο βαθμό του δικού τους τάγματος· και αν επιμένουν, να διορθώνονται με επιτίμιο. Αν όμως φανεί ποτέ κάποιος ότι το έχει κάνει αυτό σε χειροτονία, να γίνεται σύμφωνα με τον αποστολικό κανόνα που λέει: «Αν κάποιος επίσκοπος γίνει κάτοχος αυτού του αξιώματος με χρήματα, ή πρεσβύτερος ή διάκονος, να καθαιρείται και αυτός και εκείνος που τον χειροτόνησε, και να αποκόπτονται εντελώς από την κοινωνία, όπως ο Σίμων ο μάγος από εμένα τον Πέτρο». Ομοίως και σύμφωνα με τον δεύτερο κανόνα των οσίων Πατέρων μας της Χαλκηδόνας, που λέει: «Αν κάποιος επίσκοπος κάνει χειροτονία για χρήματα και υποβιβάσει σε πώληση τη χάρη που δεν πωλείται, και χειροτονήσει για χρήματα επίσκοπο ή χωρεπίσκοπο ή πρεσβύτερο ή διάκονο ή κάποιον από όσους είναι καταριθμημένοι στον κλήρο, ή διορίσει για χρήματα οικονόμο ή έκδικο ή παραμονάριο ή γενικά κάποιον από όσους είναι στον κανόνα, για δική του αισχροκέρδεια, αυτός που το επιχείρησε, όταν αποδειχθεί ένοχος, να κινδυνεύει ως προς τον δικό του βαθμό· και αυτός που χειροτονείται να μην ωφελείται σε τίποτε από τη χειροτονία ή τον διορισμό που έγινε με εμπόριο, αλλά να είναι αλλότριος του αξιώματος ή της αρμοδιότητας που απέκτησε με χρήματα. Αν όμως κάποιος φανεί ακόμη και ως μεσάζων σε τέτοια αισχρά και αθέμιτα κέρδη, και αυτός, αν είναι κληρικός, να εκπίπτει από τον δικό του βαθμό· αν όμως είναι λαϊκός ή μοναχός, να αφορίζεται».