კანონი 4 ეპისკოპოსმა თავის კლირს ფული არ უნდა გამოსძალოს

ჭეშმარიტების მქადაგებელმა პავლემ, საღვთო მოციქულმა, თითქოს კანონს უდებდა ეფესელთა ხუცესებს, უფრო სწორად კი მთელ სამღვდელო კრებულს, ასე თამამად ილაპარაკა: „ვერცხლი, ან ოქრო, ან სამოსელი არავისი მინატრია; ყოველივეში გიჩვენეთ, რომ, ასე შრომით, უნდა შეეწიოთ უძლურთ, ნეტარად მიიჩნევდეთ რა მიცემას, ვიდრე მიღებას“. ამიტომ ჩვენც, მისგან დამოძღვრილნი, განვსაზღვრავთ, რომ ეპისკოპოსმა არამც და არამც არ მოიგონოს, ბილწი ანგარებით, ცოდვათა შინა მიზეზთა მომიზეზებით, მოსთხოვოს ოქრო, ან ვერცხლი, ან სხვა რაიმე ნივთი თავის ქვეშ მსახურ ეპისკოპოსებს, ან კლირიკოსებს, ან მონაზვნებს. რადგან მოციქული ამბობს: „უსამართლონი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს“; და: „შვილები არ არიან ვალდებულნი მშობლებისათვის დააგროვონ, არამედ მშობლები შვილებისათვის“. ამრიგად, თუ ვინმე აღმოჩნდება, რომ ოქროს ან სხვა რაიმე ნივთის მოთხოვნის გამო, ან რაიმე საკუთარი ვნების გამო, ლიტურგიისაგან აყენებს და უზიარებელ ჰყოფს თავის ქვეშ მყოფ რომელიმე კლირიკოსს, ან პატიოსან ტაძარს კეტავს, რათა მასში ღვთის ლიტურგიები არ აღესრულებოდეს, და თავის სიშმაგეს უგრძნობელ საგანზე მიმართავს, იგი ჭეშმარიტად თვითონაა უგრძნობელი, და იმავე ვნებას დაექვემდებარება, და მისი შრომა მისსავე თავზე დაბრუნდება, როგორც ღვთის მცნებისა და მოციქულთა განწესებათა გარდამავალი. რადგან პეტრეც, მოციქულთა უმთავრესი მწვერვალი, გვამცნებს: „მწყემსეთ თქვენს შორის მყოფი ღვთის სამწყსო, ზედამხედველობთ რა არა იძულებით, არამედ ნებაყოფლობით, ღვთის მიხედვით; არა ბილწი ანგარებით, არამედ გულმოდგინედ; არა როგორც თქვენდა წილხვდომილთა მბრძანებელნი, არამედ სახედ ექმნებოდეთ სამწყსოს; და როცა გამოჩნდება მთავარმწყემსი, მიიღებთ დიდების უჭკნობ გვირგვინს“.