ღირსი ანტონი დიდი (დაახლ. 251-356)

ბერთა მამა. ახალგაზრდა ეგვიპტელი მიწათმფლობელი, რომელმაც ეკლესიაში სახარების საკითხავი მოისმინა, „წადი, გაყიდე, რაც გაბადია, მიეცი გლახაკთ“ (მთ. 19:21), და სწორედ ასე მოიქცა, დაახლოებით 270 წელს. იგი ჯერ თავისი სოფლის მახლობლად ცხოვრობდა, შემდეგ სამარხში, შემდეგ კი ოცი წელი ნილოსის პირას მიტოვებულ ციხესიმაგრეში ჩაკეტილი, და იქიდან, თვითმხილველთა მოწმობით, არც დაუძლურებული გამოვიდა და არც გაველურებული, არამედ მთელი. შემდეგ იგი შიდა უდაბნოში წავიდა, წითელი ზღვის მახლობლად, სადაც მისი სახელობის მონასტერი დღემდე დგას. მისმა „ცხოვრებამ“, რომელიც მისმა ნაცნობმა, წმიდა ათანასემ დაწერა, ერთი თაობის განმავლობაში მოიარა იმპერია და მონაზვნობა ათასობით ადამიანის ცხოვრების გზად აქცია. „უდაბნოს მამათა გამონათქვამები“ მას უბრალოსა და კაცთმოყვარეს გვიჩვენებს: მან იხილა მტრის მახეები, მთელ დედამიწაზე გაშლილი, იკითხა, ვინ შეძლებდა მათ გადალახვას, და მოისმინა: სიმდაბლე. ხსენება: 17 იანვარი.