ეკლესიის ისტორია

ეკლესიის დევნა საბჭოთა კავშირში

სამოცდაათი წელი, როცა საბჭოთა სახელმწიფომ რუსეთში რელიგიის აღმოფხვრა განიზრახა და მიზანს თითქმის მიაღწია. 1918 წლიდან ეკლესიამ ქონება და იურიდიული არსებობა დაკარგა; 1922 წელს საეკლესიო სიძვირფასეების ჩამორთმევამ, შიმშილობის დახმარების საბაბით, პირველი მასობრივი სასამართლო პროცესები და დახვრეტები მოიტანა, შუიიდან დაწყებული; პატრიარქი ტიხონი დააპატიმრეს, სახელმწიფომ კი მის წინააღმდეგ განმაახლებელთა განხეთქილებას დაუჭირა მხარი. 1927 წელს მიტროპოლიტმა სერგიმ ეკლესიის ერთგულება საბჭოთა სახელმწიფოსადმი გამოაცხადა, ნაბიჯი, რომელმაც მაშინ მორწმუნეები გაყო და დღემდე დავის საგანია. 1937 და 1938 წლების დიდი ტერორი ყველაზე მძიმე იყო: 1917 წელს მოქმედი დაახლოებით ორმოცდათოთხმეტი ათასი სამრევლო ეკლესიიდან 1939 წლისთვის მხოლოდ რამდენიმე ასეული რჩებოდა ღია. ათობით ათასი სასულიერო პირი, ბერი და მონაზონი დახვრიტეს ან ბანაკებში დაიღუპა, და რუსეთის ეკლესიამ მათგან ათასზე მეტი სახელდებით შერაცხა წმიდანად, როგორც ახალმოწამენი და აღმსარებელნი. სტალინმა ომის დროს, 1943 წელს, აღორძინების ნება დართო, ხრუშჩოვმა ეკლესიების ნახევარი ხელახლა დახურა, და მხოლოდ 1988 წლის ათასწლეულმა მოიტანა თავისუფლება.

წყაროები

Dimitri Pospielovsky, The Russian Church Under the Soviet Regime 1917-1982
Alexander Yakovlev, A Century of Violence in Soviet Russia
The Council of Bishops of the Russian Orthodox Church (2000), the glorification of the New Martyrs and Confessors

კავშირები

რუკაზე ნახვა