ეკლესიის წყობა და იურისდიქციები
სამოციქულო მემკვიდრეობა
სამოციქულო მსახურების შეუწყვეტელი გადაცემა ხელდასხმით, ეპისკოპოსიდან ეპისკოპოსზე, მოციქულებიდან დღემდე. მართლმადიდებლობა მას მექანიკურ გენეალოგიად არ მიიჩნევს: მემკვიდრეობა თანამდებობაში განუყოფელია მემკვიდრეობისაგან სარწმუნოებაში, და ეპისკოპოსს, რომელიც სამოციქულო სწავლებას განუდგება, ეკლესიასთან ვერ დააკავშირებს მისი ხელდასხმის კანონიერება. ამიტომ მნიშვნელოვანია ის მემკვიდრეობა, რომელიც ერთდროულად ხელდასხმისაც არის და სარწმუნოების აღიარებისაც, და სწორედ ამიტომ აყრიდა ეკლესია ხარისხს ეპისკოპოსებს, რომელთა ხელდასხმაშიც არავის ეპარებოდა ეჭვი.
ჩვენმა მოციქულებმაც იცოდნენ ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს მიერ, რომ ეპისკოპოსობის სახელის გამო შუღლი იქნებოდა… მათ დაადგინეს ზემოხსენებულნი [მსახურნი], შემდეგ კი განკარგულება მისცეს, რომ, როცა ისინი მიიძინებდნენ, მათი მსახურება სხვა გამოცდილ კაცებს მიეღოთ.
წყაროები
- St. Clement of Rome, First Epistle to the Corinthians 42, 44 (c. 96 AD) ANF
- St. Irenaeus of Lyon, Against Heresies III.3 ANF
- St. Ignatius of Antioch, Letters ANF
- Apostolic Canons 1-2 კანონი, ბერძნულად და ინგლისურად
- St. Clement of Rome, First Epistle to the Corinthians 44 ANF