ღვთისმეტყველება და დოგმატები
მამის მონარქია
მხოლოდ მამაა სათავე. ძე მისგან იშვება და სული მისგან გამოვალს, და არცერთი მათგანი არ იშვება ან გამოვალს საღმრთო არსისგან როგორც ასეთისგან, ან ძისგან. სწორედ ამას გულისხმობენ ბერძენი მამები, როცა ამბობენ, რომ ეკლესია ერთ ღმერთს აღიარებს, რადგან ერთ მამას აღიარებს: სამების ერთობას პირი უზრუნველყოფს და არა სამთა მიღმა მდგომი საერთო სუბსტანცია. წმიდა გრიგოლ ღვთისმეტყველი ამბობს, რომ სამნი ბუნებით ერთნი არიან და რომ ერთობა მამაა, რომლისგანაც არიან დანარჩენნი და რომლისკენაც ისინი მიემართებიან. ამის გარეშე ფილიოკვეს წინააღმდეგ არგუმენტი მხოლოდ ნახევრადაა მოყვანილი, რადგან შედავება ის კი არ არის, რომ სულს ზედმეტად ბევრი სათავე აქვს, არამედ ის, რომ მისთვის ორის მინიჭება სპობს იმ ერთს, რომელიც მას აქვს.
წყაროები
- St. Gregory the Theologian, Oration 29.2 (Third Theological Oration) NPNF
- St. Gregory the Theologian, Oration 31 (Fifth Theological Oration, On the Holy Spirit) ღვთისმეტყველებითი სიტყვები
- St. Gregory the Theologian, Oration 42.15 (the Farewell Oration) NPNF
- St. Basil the Great, On the Holy Spirit NPNF
- Second Ecumenical Council (381 AD), the Symbol of Faith აქტები, NPNF