ჰიპოსტასი (პირი)

პირი: სამებისა სამთაგან ერთი, ან განკაცებული ძის ერთი პირი. IV საუკუნემდე ეს სიტყვა თითქმის უსიას, არსის, სინონიმი იყო, და თავად ნიკეის ანათემებიც მათ ერთად ხმარობენ; ამიტომ აღმოსავლეთი დასავლეთს ეჭვობდა, რომ სამს ერთ პირად აქცევდა, დასავლეთი კი აღმოსავლეთს, რომ მათ სამ ღმერთად აქცევდა. კაპადოკიელმა მამებმა დაადგინეს ის განსხვავება, რომელიც ეკლესიამ შეინარჩუნა: უსია საერთოა, ჰიპოსტასი კი კერძო, ისევე როგორც კაცობრივი ბუნება საერთოა პეტრესა და პავლესთვის, თითოეული კი ვინმეა. მამა, ძე და სული ერთი უსია და სამი ჰიპოსტასია, განსხვავებულნი მხოლოდ წარმომავლობით. შემდეგ ქალკედონმა ეს სიტყვა ქრისტეს მიუყენა: ერთი ჰიპოსტასი ორ ბუნებაში. თანამედროვე მართლმადიდებლური აზრის დიდი ნაწილი იმის შესახებ, თუ რა არის პიროვნება, აქედან იწყება.