ფილოკალიაცოდნის რუკა

ღვთისმეტყველება და დოგმატები

ნიკეა-კონსტანტინოპოლის მრწამსი

ნიკეა-კონსტანტინოპოლის მრწამსი, ავტორი: Unknown author
Nicaea icon Unknown author Public domain

სარწმუნოების სიმბოლო: აღმსარებლობა, რომელსაც მთელი ეკლესია წარმოთქვამს, დაწერილი I მსოფლიო კრებაზე 325 წელს და შევსებული II კრებაზე 381 წელს, რომელმაც დაუმატა მუხლები სულიწმიდის, ეკლესიის, ნათლისღების, მკვდრეთით აღდგომისა და მერმისი საუკუნის ცხოვრების შესახებ. ქალკედონმა იგი ას ორმოცდაათი მამის მრწამსად მიიღო, ხოლო ეფესომ ყოველგვარი სხვა მრწამსი აკრძალა. იგი ითქმის ყოველ საღმრთო ლიტურგიაზე, მას შემდეგ რაც დიაკონი წარმოთქვამს: „კარნი, კარნი“, და მას წარმოთქვამს ყოველი მოსანათლი. კრებამ დაწერა „გვრწამს“; ლოცვად შეკრებილი ეკლესია ამბობს „მრწამს“, და თითოეული თავად აღიარებს ყველას რწმენას. ტექსტში, რომელსაც მართლმადიდებელი ეკლესია წარმოთქვამს, ფილიოკვე არ არის, რადგან მასში აქ არასოდეს არაფერი დამატებულა, და ქვემოთ იგი კრებების ბერძნულით არის მოცემული.

ტექსტი

სარწმუნოების სიმბოლო

მრწამს ერთი ღმერთი, მამა, ყოვლისა მპყრობელი, შემოქმედი ცათა და ქუეყანისა, ხილულთა ყოველთა და არა ხილულთა;

და ერთი უფალი იესუ ქრისტე, ძე ღმრთისა მხოლოდშობილი, მამისაგან შობილი უწინარეს ყოველთა საუკუნეთა. ნათელი ნათლისაგან, ღმერთი ჭეშმარიტი ღვთისაგან ჭეშმარიტისა, შობილი და არა ქმნილი, ერთარსი მამისა, რომლისაგან ყოველი შეიქმნა.

რომელი ჩუენთვის, კაცთათვის და ჩუენისა ცხოვრებისათვის გარდამოხდა ზეცით, და ხორცნი შეისხნა სულისაგან წმიდისა და მარიამისაგან ქალწულისა, და განკაცნა.

და ჯუარს ეცვა ჩუენთვის პონტოელისა პილატესზე და ივნო, და დაეფლა.

და აღსდგა მესამესა დღესა მსგავსად წერილისა.

და ამაღლდა ზეცად, და მჯდომარე არს მარჯვენით მამისა.

და კუალად მომავალ-არს დიდებით, განსჯად ცხოველთა და მკუდართა, რომლისა სუფევისა არა არს დასასრულ.

და სული წმიდა, უფალი და ცხოველს-მყოფელი, რომელი მამისაგან გამოვალს, მამისა თანა და ძისა თანა თაყუანის-იცემების და იდიდების, რომელი იტყოდა წინასწარმეტყველთა მიერ.

ერთი, წმიდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესია.

აღვიარებ ერთსა ნათლისღებასა მოსატევებელად ცოდვათა.

მოველი აღდგომასა მკუდრეთით.

და ცხოვრებასა მერმისსა მის საუკუნესასა, ამინ.

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι᾽ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.

Τὸν δι᾽ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.

Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς.

Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.

Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.

Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν.

Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.

ისე, როგორც იგი I და II მსოფლიო საეკლესიო კრებებისაგან, 325 და 381 წლებისა, მივიღეთ. მოცემულია პირველ პირში, როგორც ლიტურგიაზე ითქმის, და არა იმ „გვრწამს“ ფორმით, რომლითაც ის კრებამ დაწერა. მასში ფილიოკვე არ არის, რადგან მას არასოდეს არაფერი დამატებია.

წყაროები

კავშირები

რუკაზე ნახვა