Μέγας Αθανάσιος (περ. 296-373)

Πατριάρχης Αλεξανδρείας για σαράντα πέντε χρόνια, από τα οποία τα δεκαεπτά τα πέρασε σε πέντε εξορίες επί τεσσάρων αυτοκρατόρων, και ο άνθρωπος που περισσότερο από κάθε άλλον κράτησε την Εκκλησία πιστή στη Σύνοδο της Νικαίας, όταν η αυτοκρατορία είχε αποφασίσει διαφορετικά. Ως νεαρός διάκονος ήταν παρών στη Σύνοδο· ως επίσκοπος αρνήθηκε να δεχθεί ξανά τον Άρειο, και καθαιρέθηκε, εξορίστηκε στο Τρίερ, τον έκρυψαν μοναχοί στην έρημο της Αιγύπτου, και αποκαταστάθηκε, ξανά και ξανά. Το έργο του Περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου, γραμμένο όταν ήταν ακόμη νέος, δίνει τον λόγο για τον οποίο είχε σημασία όλος αυτός ο αγώνας: «Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν», ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός. Ένας Σωτήρας που θα ήταν κτίσμα δεν θα μπορούσε να μας δώσει ό,τι δεν είχε ο ίδιος. Ο Βίος του Αγίου Αντωνίου που συνέγραψε διέδωσε τον μοναχισμό σε όλη την αυτοκρατορία, και η 39η Εορταστική Επιστολή του είναι ο πρώτος κατάλογος της Καινής Διαθήκης που συμφωνεί με εκείνον που ισχύει σήμερα. Η φράση «Athanasius contra mundum» (Αθανάσιος κατά του κόσμου) ειπώθηκε ως έπαινος. Μνήμη: 18 Ιανουαρίου.