Περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου (Μέγας Αθανάσιος)

Η σύντομη πραγματεία του Μεγάλου Αθανασίου για το γιατί ο Λόγος έγινε σάρκα, το δεύτερο μισό ενός ενιαίου έργου, του οποίου το πρώτο είναι ο «Κατά Ελλήνων» λόγος. Γράφτηκε στα νιάτα του, πριν από την αρειανική έριδα κατά την παραδοσιακή χρονολόγηση, ή στην πρώτη του εξορία, τη δεκαετία του 330, κατά μια μεταγενέστερη. Η επιχειρηματολογία της αρχίζει από την πτώση ως ολίσθηση πίσω προς το τίποτα από το οποίο πλάστηκε το ανθρώπινο γένος: ο Θεός δεν μπορούσε να αφήσει την εικόνα Του να χαθεί, ούτε μπορούσε να πάρει πίσω τον λόγο Του ότι ο θάνατος θα ακολουθούσε την παράβαση. Έτσι ο Λόγος πήρε σώμα δεκτικό θανάτου, το παρέδωσε για όλους και το ανέστησε, και ο θάνατος καταλύθηκε από μέσα. Μια προσωπογραφία που έχει αμαυρωθεί, λέει, δεν πετιέται: έρχεται πάλι εκείνος που εικονίζεται σε αυτήν, ώστε η ομοιότητα να ανανεωθεί πάνω στο ίδιο ξύλο. Κοντά στο τέλος του βιβλίου βρίσκεται η φράση του που παρατίθεται συχνότερα: «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Ο Κ. Σ. Λιούις προλόγισε την αγγλική μετάφραση του 1944 και βρήκε την ευκαιρία να προτρέψει τους αναγνώστες να διαβάζουν ένα παλαιό βιβλίο για κάθε καινούργιο.