Η Ενανθρώπηση

Ο Λόγος, που «ἦν πρὸς τὸν Θεόν» και «Θεὸς ἦν», «σὰρξ ἐγένετο» (Ιω. 1, 1 και 14): ο αιώνιος Υιός προσέλαβε από την Παρθένο πλήρη ανθρώπινη φύση, σώμα και λογική ψυχή, και έζησε ανθρώπινη ζωή από τη σύλληψη ως τον θάνατο χωρίς να πάψει να είναι Θεός. Δεν φαινόταν απλώς άνθρωπος, όπως έλεγαν οι Δοκήτες, ούτε δανείστηκε ένα ανθρώπινο σώμα ως όχημα για έναν θείο νου, όπως έλεγε ο Απολλινάριος, και η αιτία της επιμονής των Πατέρων είναι εκείνη που διατύπωσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον» (Επιστολή 101, προς Κληδόνιον). Ένα λοιπόν είναι το Πρόσωπο, ο Υιός, που γεννιέται, κλαίει, πεινά, πεθαίνει και ανασταίνεται· γι’ αυτό η μητέρα Του είναι Θεοτόκος και γι’ αυτό ο Θεός μπορεί να εικονιστεί. Οι εορτές από τον Ευαγγελισμό ως την Ανάληψη το εορτάζουν με τη σειρά, και ολόκληρη η σωτηρία στηρίζεται σε αυτό: ο Θεός ήρθε εκεί όπου είμαστε εμείς, για να πάμε εμείς εκεί όπου είναι Εκείνος.