Κένωση

«Ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών» (Φιλ. 2, 7). Η ορθόδοξη ανάγνωση αυτού του στίχου είναι προσεκτική ως προς το τι είναι η κένωση: ο Υιός δεν αποθέτει τη θεότητά Του ούτε αναστέλλει κάτι από αυτήν, γιατί μια θεότητα που μπορεί να αποτεθεί δεν είναι θεότητα. Η κένωση είναι η πρόσληψη. Αυτό που προσλαμβάνει είναι ολόκληρη η κατάστασή μας, μαζί με την πείνα, την κούραση, την άγνοια ως άνθρωπος, τον φόβο στον κήπο της Γεθσημανή και τον θάνατο, και την προσλαμβάνει χωρίς να πάψει ούτε για μια στιγμή να πληροί τα πάντα ως Θεός. Οι νεότερες κενωτικές θεωρίες, κατά τις οποίες ο Λόγος απεκδύεται την παντογνωσία ή την παντοδυναμία Του για να γίνει άνθρωπος, δεν είναι επομένως μια βαθύτερη ταπείνωση αλλά η παλαιά πλάνη που κάνει την ενανθρώπηση αφαίρεση.