ათონის მთა (წმიდა მთა)

ნახევარკუნძული ჩრდილოეთ საბერძნეთში, რომელიც ათას წელზე მეტია ბერებს ეკუთვნის, და მართლმადიდებლური მონაზვნობის გული. განდეგილები იქ X საუკუნემდეც ცხოვრობდნენ, მაგრამ მისი, როგორც წმიდა მთის, ისტორია იწყება ღირსი ათანასე ათონელით, რომელმაც 963 წელს დიდი ლავრა დააარსა. მას ოცი მმართველი მონასტერი იყოფს, ჩვიდმეტი ბერძნული, ერთი რუსული, ერთი სერბული და ერთი ბულგარული, და მათ შორის სკიტები, კელიები და განდეგილთა სენაკებია. ისინი თავს მართავენ კარეაში მყოფი წმიდა კინოტის მეშვეობით, მსოფლიო პატრიარქის სულიერი იურისდიქციისა და ბერძნული სახელმწიფოს სუვერენიტეტის ქვეშ; ისინი იცავენ იულიუსის კალენდარსა და ბიზანტიურ დროს და ქალებს არ უშვებენ, რადგან მთა ღვთისმშობლის ბაღად მიიჩნევა, რომელიც, გადმოცემით, კვიპროსისკენ მიმავალი იქ გადმოვიდა ნაპირზე. წმიდა გრიგოლ პალამა იქ ლოცულობდა, წმიდა ნიკოდიმოს მთაწმიდელმა იქ მოამზადა გამოსაცემად ფილოკალია, და ხანგრძლივი დაცემის შემდეგ XX საუკუნის ბოლომ იქ კვლავ ახალგაზრდა ბერები მოიყვანა, მრავალი მათგანი ღირსი იოსებ ისიქასტის სულიერი შვილები. მამაკაცები იქ მომლოცველებად მიდიან ნებართვით, დიამონიტირიონით, და ბერების სტუმრებად რჩებიან.