წმიდა კანონები კონსტანტინოპოლი I
II მსოფლიო საეკლესიო კრება
Κανόνες τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Β´ Συνόδου
კონსტანტინოპოლი, 381 · მომწვევი: იმპერატორი თეოდოსი დიდი · 7 კანონი · II მსოფლიო საეკლესიო კრება (კონსტანტინოპოლი, 381) რუკაზე
შვიდი კანონი იმ კრებისა, რომელმაც მრწამსი დაასრულა. პირველი ადასტურებს ნიკეის სარწმუნოებას და ასახელებს მწვალებლობებს, რომლებსაც გმობს; მესამე კონსტანტინოპოლის ეპისკოპოსს რომის ეპისკოპოსის შემდეგ პატივის უპირატესობას ანიჭებს, რადგან ის ახალი რომია; მეშვიდე აწესებს, როგორ მიიღება ყოველი მწვალებლობიდან მოქცეულნი, მირონცხებით თუ ნათლისღებით.
კანონი 1 ნიკეის სარწმუნოება დამტკიცებულია და ყოველი მწვალებლობა შეჩვენებულია
კონსტანტინოპოლში შეკრებილმა წმიდა მამებმა განაწესეს, რომ არ იქნეს უარყოფილი სამას თვრამეტი მამის სარწმუნოება, ბითვინიის ნიკეაში შეკრებილთა, არამედ იგი ძალაში დარჩეს; და ყოველი მწვალებლობა შეჩვენებულ იყოს, და განსაკუთრებით ევნომიანელთა, ანუ ევდოქსიანელთა, და ნახევრადარიოზელთა, ანუ სულთმებრძოლთა, და საბელიანელთა, და მარკელიანელთა, და ფოტინიანელთა, და აპოლინარიელთა მწვალებლობა.
Ὥρισαν οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθόντες ἅγιοι Πατέρες, μὴ ἀθετεῖσθαι τὴν πίστιν τῶν Πατέρων τῶν τριακοσίων δέκα ὀκτώ, τῶν ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας συνελθόντων· ἀλλὰ μένειν ἐκείνην κυρίαν, καὶ ἀναθεματισθῆναι πᾶσαν αἵρεσιν· καὶ εἰδικῶς τὴν τῶν Εὐνομιανῶν, εἴτ᾿ οὖν Εὐδοξιανῶν, καὶ τὴν τῶν Ἡμιαρείων, εἴτ᾿ οὖν Πνευματομάχων, καὶ τὴν τῶν Σαβελλιανῶν, καὶ τὴν τῶν Μαρκελλιανῶν, καὶ τὴν τῶν Φωτεινιανῶν, καὶ τὴν τῶν Ἀπολλιναριστῶν.
კანონი 2 ეპისკოპოსები თავიანთი დიდი სამთავროს გარეთ არ უნდა ჩაერიონ
ეპისკოპოსები თავიანთი დიდი სამთავროს გარეთ, საზღვრებს მიღმა მყოფ ეკლესიებში არ შევიდნენ და ეკლესიები არ აურიონ; არამედ, კანონებისამებრ, ალექსანდრიის ეპისკოპოსმა მხოლოდ ეგვიპტის საქმეები განაგოს; აღმოსავლეთის ეპისკოპოსებმა მხოლოდ აღმოსავლეთი მართონ, ოღონდ ნიკეის კანონებში ანტიოქიელთა ეკლესიისთვის მინიჭებული უპირატესობანი დაცული იყოს; ასიის დიდი სამთავროს ეპისკოპოსებმა მხოლოდ ასიის საქმეები მართონ; პონტოელებმა მხოლოდ პონტოს საქმეები; ხოლო თრაკიელებმა მხოლოდ თრაკიის საქმეები განაგონ. ხოლო ეპისკოპოსები მოუწვევლად თავიანთი დიდი სამთავროს გარეთ არ შევიდნენ ხელდასხმისთვის ან სხვა რაიმე საეკლესიო განგებისთვის. ხოლო დიდი სამთავროების შესახებ ზემოთ დაწერილი კანონის დაცვით, ცხადია, რომ ყოველი სამთავროს საქმეებს სამთავროს კრება მართავს, ნიკეაში განწესებულისამებრ. ხოლო ბარბაროსულ ხალხებში მყოფი ღვთის ეკლესიები უნდა იმართებოდეს მამათა დამკვიდრებული ჩვეულებისამებრ.
Τοὺς ὑπὲρ διοίκησιν ἐπισκόπους ταῖς ὑπερορίοις ἐκκλησίαις μὴ ἐπιέναι, μηδὲ συγχέειν τὰς ἐκκλησίας· ἀλλὰ κατὰ τοὺς κανόνας, τὸν μὲν Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπον, τὰ ἐν Αἰγύπτῳ μόνον οἰκονομεῖν· τοὺς δὲ τῆς Ἀνατολῆς ἐπισκόπους, τὴν Ἀνατολὴν μόνην διοικεῖν· φυλαττομένων τῶν ἐν τοῖς κανόσι τοῖς κατὰ Νίκαιαν πρεσβείων τῇ Ἀντιοχέων ἐκκλησίᾳ· καὶ τοὺς τῆς Ἀσιανῆς διοικήσεως ἐπισκόπους, τὰ κατὰ τὴν Ἀσιανὴν μόνον διοικεῖν· καὶ τοὺς τῆς Ποντικῆς, τὰ τῆς Ποντικῆς μόνον· καὶ τοὺς τῆς Θρᾴκης τὰ τῆς Θρᾳκικῆς μόνον οἰκονομεῖν. Ἀκλήτους δὲ ἐπισκόπους ὑπὲρ διοίκησιν μὴ ἐπιβαίνειν ἐπὶ χειροτονίᾳ, ἤ τισιν ἄλλαις οἰκονομίαις ἐκκλησιαστικαῖς. Φυλαττομένου δὲ τοῦ προγεγραμμένου περὶ τῶν διοικήσεων κανόνος, εὔδηλον ὡς τὰ καθ᾿ ἑκάστην ἐπαρχίαν ἡ τῆς ἐπαρχίας σύνοδος διοικήσει, κατὰ τὰ ἐν Νικαίᾳ ὡρισμένα. Τὰς δὲ ἐν τοῖς βαρβαρικοῖς ἔθνεσι τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας, οἰκονομεῖσθαι χρὴ κατὰ τὴν κρατήσασαν συνήθειαν τῶν Πατέρων.
კანონი 3 კონსტანტინოპოლის ეპისკოპოსი რომის ეპისკოპოსის შემდეგ დგას
ხოლო კონსტანტინოპოლის ეპისკოპოსს ჰქონდეს პატივის უპირატესობანი რომის ეპისკოპოსის შემდეგ, რადგან ეს ქალაქი ახალი რომია.
Τὸν μέν τοι Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπον ἔχειν τὰ πρεσβεῖα τῆς τιμῆς μετὰ τὸν τῆς Ῥώμης ἐπίσκοπον, διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν νέαν Ῥώμην.
კანონი 4 მაქსიმე კინიკოსის ეპისკოპოსობა და ხელდასხმები გაბათილებულია
მაქსიმე კინიკოსისა და მის გამო კონსტანტინოპოლში მომხდარი უწესობის შესახებ: რომ მაქსიმე არც გამხდარა და არც არის ეპისკოპოსი, და არც მის მიერ ხელდასხმულნი არიან კლირის რომელიმე ხარისხში; რადგან ყოველივე, როგორც მის შესახებ, ისე მის მიერ ქმნილი, გაბათილებულია.
Περὶ Μαξίμου τοῦ Κυνικοῦ, καὶ τῆς κατ᾿ αὐτὸν ἀταξίας τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει γενομένης· ὥστε μήτε Μάξιμον ἐπίσκοπον ἢ γενέσθαι, ἢ εἶναι, μήτε τοὺς παρ᾿ αὐτοῦ χειροτονηθέντας, ἐν οἱῳδήποτε βαθμῷ κλήρου· πάντων καὶ τῶν περὶ αὐτόν, καὶ τῶν παρ᾿ αὐτοῦ γενομένων ἀκυρωθέντων.
კანონი 5 თანაზიარება ანტიოქიაში მყოფ ერთი ღვთაების აღმსარებლებთან
დასავლელთა ტომოსის შესახებ: ჩვენ შევიწყნარეთ ანტიოქიაში მყოფნიც, რომლებიც აღიარებენ მამისა და ძისა და სულისა წმიდისა ერთ ღვთაებას.
Περὶ τοῦ τόμου τῶν δυτικῶν, καὶ τοὺς ἐν Ἀντιοχείᾳ ἀπεδεξάμεθα, τοὺς μίαν ὁμολογοῦντας Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος Θεότητα.
კანონი 6 ვის შეუძლია ეპისკოპოსს ბრალი დასდოს
ვინაიდან ბევრნი, საეკლესიო კეთილწესრიგების არევა და დამხობა რომ სურთ, მტრულად და ცილისმწამებლურად თხზავენ რაღაც ბრალდებებს ეკლესიების მმართველი მართლმადიდებელი ეპისკოპოსების წინააღმდეგ, და სხვა არაფერს ცდილობენ, თუ არა მღვდელთა სახელის შებღალვას და მშვიდობიან ხალხთა შორის შფოთის მოწყობას, ამის გამო კონსტანტინოპოლში ერთად შეკრებილ ეპისკოპოსთა წმიდა კრებამ ინება, რომ ბრალმდებლები გამოძიების გარეშე არ იქნენ მიღებულნი, და არც ყველას მიეცეს ნება, ეკლესიების მმართველთა წინააღმდეგ ბრალდებები წამოაყენოს, და არც ყველას დაეხშოს გზა. არამედ თუ ვინმე ეპისკოპოსს საკუთარ, ესე იგი კერძო, საჩივარს წაუყენებს, როგორც მისგან დაჩაგრული ან მისგან სხვა რაიმე უსამართლობის განმცდელი, ასეთი ბრალდებების შემთხვევაში არ გამოიძიონ არც ბრალმდებლის პიროვნება და არც მისი სარწმუნოება. რამეთუ ყოველმხრივ აუცილებელია, რომ ეპისკოპოსის სინდისიც თავისუფალი იყოს და ვინც ამბობს, რომ ეჩაგრება, რა სარწმუნოებისაც არ უნდა იყოს, სამართალს ეღირსოს. ხოლო თუ ეპისკოპოსისადმი წაყენებული ბრალი საეკლესიოა, მაშინ ბრალმდებელთა პიროვნებები უნდა შემოწმდეს; რათა, უპირველეს ყოვლისა, მწვალებლებს არ ჰქონდეთ ნება, საეკლესიო საქმეებზე მართლმადიდებელი ეპისკოპოსების წინააღმდეგ ბრალდებები წამოაყენონ. ხოლო მწვალებლებს ვუწოდებთ როგორც მათ, ვინც დიდი ხნის წინ იქნა ეკლესიისაგან უარყოფილი, ისე მათ, ვინც შემდგომ ჩვენ მიერ იქნა შეჩვენებული; ამათ გარდა, იმათაც, ვინც თითქოსდა ჯანსაღ სარწმუნოებას აღიარებს, მაგრამ გაითიშა და ჩვენს კანონიკურ ეპისკოპოსებს საპირისპირო კრებულებს უმართავს. შემდეგ, თუ ეკლესიის წევრთაგან ზოგიერთნი რაიმე მიზეზით წინასწარ მსჯავრდადებულნი და განგდებულნი არიან, ან ზიარებისაგან განყენებულნი, კლირიდან იქნებიან თუ ერისკაცთა დასიდან, არც მათ ჰქონდეთ ნება, ეპისკოპოსს ბრალი დასდონ, სანამ ჯერ საკუთარ ბრალდებას არ მოიცილებენ. ასევე ისინიც, ვინც წინარე ბრალდების ქვეშ არიან, არ იქნენ მიღებულნი ეპისკოპოსის ან სხვა კლირიკოსების ბრალდებისთვის, სანამ თავიანთ თავს უბრალოდ არ წარმოაჩენენ მათთვის წაყენებულ ბრალდებებში. მაგრამ თუ ზოგიერთნი არც მწვალებლები არიან, არც ზიარებისაგან განყენებულნი, არც მსჯავრდადებულნი, არც რაიმე დანაშაულში წინასწარ ბრალდებულნი, მაგრამ ამბობენ, რომ ეპისკოპოსის წინააღმდეგ რაიმე საეკლესიო ბრალდება აქვთ, ამათ წმიდა კრება უბრძანებს, ჯერ სამთავროს ყველა ეპისკოპოსის წინაშე წარადგინონ ბრალდებები და მათ წინაშე ამხილონ ბრალდებული ეპისკოპოსის დანაშაულები; ხოლო თუ მოხდება ისე, რომ სამთავროს ეპისკოპოსებმა ვერ შეძლონ ეპისკოპოსისადმი წაყენებული ბრალდებების გამართვა, მაშინ ისინი მიმართონ უფრო დიდ კრებას, როცა იმ დიდი სამთავროს ეპისკოპოსები ამ მიზეზით მოიწვევიან; და ბრალდება არ წარადგინონ მანამ, სანამ წერილობით არ დაიკისრებენ თავიანთ თავზე თანაბარ სასჯელს, თუ საქმის წარმოების მსვლელობისას იმხილებიან, რომ ბრალდებულ ეპისკოპოსს ცილს სწამებდნენ. ხოლო თუ ვინმე, ზემოთ გაცხადებულის თანახმად დადგენილის უგულებელმყოფელი, გაბედავს ან სამეფო ყურთა შეწუხებას, ან საერო მთავართა სასამართლოებისას, ან მსოფლიო კრების აშფოთებას, და დიდი სამთავროს ყველა ეპისკოპოსს შეურაცხყოფს, ასეთი სრულიად არ იქნეს მიღებული ბრალდებისთვის, როგორც კანონთა შეურაცხმყოფელი და საეკლესიო კეთილწესრიგების დამრღვევი.
Ἐπειδὴ πολλοὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν εὐταξίαν συγχεῖν καὶ ἀνατρέπειν βουλόμενοι, φιλέχθρως καὶ συκοφαντικῶς αἰτίας τινὰς κατὰ τῶν οἰκονομούντων τὰς ἐκκλησίας ὀρθοδόξων ἐπισκόπων συμπλάσσουσιν, οὐδὲν ἕτερον, ἢ χραίνειν τὰς τῶν ἱερέων ὑπολήψεις, καὶ ταραχὰς τῶν εἰρηνευόντων λαῶν κατασκευάζειν ἐπιχειροῦντες· τούτου ἕνεκεν ἤρεσε τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει συνδραμόντων ἐπισκόπων, μὴ ἀνεξετάστως προσίεσθαι τοὺς κατηγόρους, μηδὲ πᾶσιν ἐπιτρέπειν τὰς κατηγορίας ποιεῖσθαι κατὰ τῶν οἰκονομούντων τὰς ἐκκλησίας, μηδὲ μὴν πάντας ἀποκλείειν. Ἀλλ᾿ εἰ μέν τις οἰκείαν τινὰ μέμψιν, τουτέστιν ἰδιωτικήν, ἐπαγάγοι τῷ ἐπισκόπῳ ὡς πλεονεκτηθείς, ἢ ἄλλο τι παρὰ τὸ δίκαιον παρ᾿ αὐτοῦ πεπονθώς, ἐπὶ τῶν τοιούτων κατηγοριῶν μὴ ἐξετάζεσθαι, μήτε πρόσωπον τοῦ κατηγόρου, μήτε τὴν θρησκείαν. Χρὴ γὰρ παντὶ τρόπῳ, τό τε συνειδὸς τοῦ ἐπισκόπου ἐλεύθερον εἶναι, καὶ τὸν ἀδικεῖσθαι λέγοντα, οἵας ἂν ᾖ θρησκείας, τῶν δικαίων τυγχάνειν. Εἰ δὲ ἐκκλησιαστικὸν εἴη τὸ ἐπιφερόμενον ἔγκλημα τῷ ἐπισκόπῳ, τότε δοκιμάζεσθαι χρὴ τῶν κατηγορούντων τὰ πρόσωπα· ἵνα, πρῶτον μὲν αἱρετικοῖς μὴ ἐξῇ κατηγορίας κατὰ τῶν ὀρθοδόξων ἐπισκόπων ὑπὲρ ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ποιεῖσθαι. Αἱρετικοὺς δὲ λέγομεν, τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας, καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ὑφ᾿ ἡμῶν ἀναθεματισθέντας· πρὸς δὲ τούτοις, καὶ τοὺς τὴν πίστιν μὲν τὴν ὑγιῆ προσποιουμένους ὁμολογεῖν, ἀποσχίσαντας δέ, καὶ ἀντισυνάγοντας τοῖς κανονικοῖς ἡμῶν ἐπισκόποις. Ἔπειτα δέ, καὶ εἴ τινες τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας ἐπὶ αἰτίαις τισὶ προκατεγνωσμένοι εἶεν καὶ ἀποβεβλημένοι, ἢ ἀκοινώνητοι, εἴτε ἀπὸ κλήρου, εἴτε ἀπὸ λαϊκοῦ τάγματος, μηδὲ τούτοις ἐξεῖναι κατηγορεῖν ἐπισκόπου, πρὶν ἂν τὸ οἰκεῖον ἔγκλημα πρότερον ἀποδύσωνται. Ὁμοίως δὲ καὶ τοὺς ὑπὸ κατηγορίαν προλαβοῦσαν ὄντας, μὴ πρότερον εἶναι δεκτοὺς εἰς ἐπισκόπου κατηγορίαν, ἢ ἑτέρων κληρικῶν, πρὶν ἂν ἀθώους ἑαυτοὺς τῶν ἐπαχθέντων αὐτοῖς ἀποδείξωσιν ἐγκλημάτων. Εἰ μέντοι τινὲς μήτε αἱρετικοί, μήτε ἀκοινώνητοι εἶεν, μήτε κατεγνωσμένοι, ἢ προκατηγορημένοι ἐπί τισι πλημμελήμασι, λέγοιεν δὲ ἔχειν τινὰ ἐκκλησιαστικὴν κατὰ τοῦ ἐπισκόπου κατηγορίαν, τούτους κελεύει ἡ ἁγία σύνοδος, πρῶτον μὲν ἐπὶ τῶν τῆς ἐπαρχίας πάντων ἐπισκόπων ἐνίστασθαι τὰς κατηγορίας, καὶ ἐπ᾿ αὐτῶν ἐλέγχειν τὰ ἐγκλήματα τοῦ ἐν αἰτίαις τισὶν ἐπισκόπου· εἰ δὲ συμβαίη ἀδυνατῆσαι τοὺς ἐπαρχιώτας πρὸς διόρθωσιν τῶν ἐπιφερομένων ἐγκλημάτων τῷ ἐπισκόπῳ, τότε αὐτοὺς προσιέναι μείζονι συνόδῳ, τῶν τῆς διοικήσεως ἐκείνης ἐπισκόπων ὑπὲρ τῆς αἰτίας ταύτης συγκαλουμένων· καὶ μὴ πρότερον ἐνίστασθαι τὴν κατηγορίαν, πρὶν ἢ ἐγγράφως αὐτοὺς τὸν ἴσον ἑαυτοῖς ἐπιτιμήσασθαι κίνδυνον, εἴπερ ἐν τῇ τῶν πραγμάτων τάξει συκοφαντοῦντες τὸν κατηγορούμενον ἐπίσκοπον ἐλεγχθεῖεν. Εἰ δέ τις καταφρονήσας τῶν κατὰ τὰ προδηλωθέντα δεδογμένων, τολμήσειεν ἢ βασιλικὰς ἐνοχλεῖν ἀκοάς, ἢ κοσμικῶν ἀρχόντων δικαστήρια, ἢ οἰκουμενικὴν σύνοδον ταράσσειν, πάντας ἀτιμάσας τοὺς τῆς διοικήσεως ἐπισκόπους, τὸν τοιοῦτον τὸ παράπαν εἰς κατηγορίαν μὴ εἶναι δεκτόν, ὡς καθυβρίσαντα τοὺς κανόνας, καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν λυμηνάμενον εὐταξίαν.
კანონი 7 როგორ მიიღებიან მწვალებლობიდან მოქცეულნი
მწვალებელთაგან იმათ, ვინც მართლმადიდებლობას და იმათ ნაწილს ემატება, ვინც ცხონდება, ვიღებთ ქვემოთ დაწესებული წესისა და ჩვეულებისამებრ. არიოზელებს, და მაკედონიანელებს, და საბატიანელებს, და ნოვატიანელებს, რომლებიც თავიანთ თავს კათარებს და არისტერებს უწოდებენ, და მეათოთხმეტელებს, ანუ ტეტრადიტებს, და აპოლინარიელებს ვიღებთ, როცა ხელწერილებს იძლევიან და შეაჩვენებენ ყოველ მწვალებლობას, რომელიც არ აზროვნებს ისე, როგორც აზროვნებს ღვთის წმიდა კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესია, და იბეჭდებიან, ანუ ეცხებიან პირველად წმიდა მირონით შუბლზე, და თვალებზე, და ნესტოებზე, და პირზე, და ყურებზე; და, ვბეჭდავთ რა მათ, ვამბობთ: „ბეჭედი ნიჭისა სულისა წმიდისა“. ხოლო ევნომიანელებს, რომლებიც ერთი შთაფლვით ინათლებიან, და მონტანისტებს, რომლებსაც აქ ფრიგიელებს უწოდებენ, და საბელიანელებს, რომლებიც ძე-მამობას ასწავლიან და სხვა რაიმე მძიმე საქმეებსაც სჩადიან, და ყველა სხვა მწვალებლობას (რადგან აქ ბევრნი არიან, განსაკუთრებით გალატელთა ქვეყნიდან მომავალნი): მათგან ყველას, ვისაც მართლმადიდებლობას მიმატება სურს, ვიღებთ როგორც წარმართებს. და პირველ დღეს მათ ქრისტიანებად ვხდით, მეორე დღეს კათაკმევლებად; შემდეგ მესამე დღეს შევულოცავთ მათ, სამგზის შებერვით სახესა და ყურებში; და ასე ვამოძღვრავთ მათ, და ვაყოვნებთ ეკლესიაში და ვასმენინებთ წერილს, და მაშინ ვნათლავთ მათ.
Τοὺς προστιθεμένους τῇ ὀρθοδοξίᾳ, καὶ τῇ μερίδι τῶν σῳζομένων, ἀπὸ αἱρετικῶν, δεχόμεθα κατὰ τὴν ὑποτεταγμένην ἀκολουθίαν, καὶ συνήθειαν. Ἀρειανοὺς μέν, καὶ Μακεδονιανούς, καὶ Σαββατιανούς, καὶ Ναυατιανούς, τοὺς λέγοντας ἑαυτοὺς Καθαροὺς καὶ Ἀριστερούς, καὶ τοὺς Τεσσαρεσκαιδεκατίτας, εἴτουν Τετραδίτας, καὶ Ἀπολλιναριστάς, δεχόμεθα διδόντας λιβέλλους, καὶ ἀναθεματίζοντας πᾶσαν αἵρεσιν, μὴ φρονοῦσαν, ὡς φρονεῖ ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία, καὶ σφραγιζομένους, ἤτοι χριομένους, πρῶτον τῷ ἁγίῳ μύρῳ τό τε μέτωπον, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὰς ῥίνας, καὶ τὸ στόμα, καὶ τὰ ὦτα· καὶ σφραγίζοντες αὐτούς, λέγομεν· Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος ἁγίου. Εὐνομιανοὺς μέντοι τοὺς εἰς μίαν κατάδυσιν βαπτιζομένους, καὶ Μοντανιστάς, τοὺς ἐνταῦθα λεγομένους Φρύγας, καὶ Σαβελλιανούς, τοὺς υἱοπατορίαν διδάσκοντας, καὶ ἕτερά τινα καὶ χαλεπὰ ποιοῦντας, καὶ τὰς ἄλλας πάσας αἱρέσεις· (ἐπειδὴ πολλοί εἰσιν ἐνταῦθα, μάλιστα οἱ ἀπὸ τῶν Γαλατῶν χώρας ὁρμώμενοι), πάντας τοὺς ἀπ᾿ αὐτῶν θέλοντας προστίθεσθαι τῇ ὀρθοδοξίᾳ, ὡς Ἕλληνας δεχόμεθα· καὶ τὴν πρώτην ἡμέραν ποιοῦμεν αὐτοὺς Χριστιανούς, τὴν δὲ δευτέραν κατηχουμένους· εἶτα τῇ τρίτῃ ἐξορκίζομεν αὐτούς, μετὰ τοῦ ἐμφυσᾷν τρίτον εἰς τὸ πρόσωπον, καὶ εἰς τὰ ὦτα, καὶ οὕτω κατηχοῦμεν αὐτούς, καὶ ποιοῦμεν χρονίζειν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ ἀκροᾶσθαι τῶν γραφῶν, καὶ τότε αὐτοὺς βαπτίζομεν.
თარგმანი: ამ საიტის საკუთარი, შესრულებული გვერდით მოცემული ბერძნულიდან. ბერძნული: პიდალიონის ტექსტი, ტრანსკრიფციით მისამართზე users.uoa.gr/~nektar, აქ შესწორებული. ამ ტექსტების შესახებ.