Βυζαντινή μουσική

Η ψαλτική τέχνη, το μέλος της Ελληνικής Εκκλησίας και η ρίζα κάθε ορθόδοξης παράδοσης ψαλμωδίας. Είναι μονοφωνικό μέλος, χωρίς αρμονία και χωρίς όργανα, που ψάλλεται πάνω σε έναν κρατημένο φθόγγο, το ίσον, και κινείται στους οκτώ ήχους της Οκτωήχου, τέσσερις κύριους και τέσσερις πλάγιους, καθέναν με τη δική του κλίμακα και το δικό του ήθος. Η σημειογραφία της, τα σημάδια της παρασημαντικής, σημειώνει τα βήματα της φωνής και όχι σταθερά τονικά ύψη, και απλοποιήθηκε στη Νέα Μέθοδο από τον Χρύσανθο τον εκ Μαδύτων και τους συνεργάτες του το 1814· αυτή τη μορφή διαβάζουν ακόμη οι ψάλτες. Υπάρχουν τρία είδη μέλους: το γρήγορο, συλλαβικό ειρμολογικό των κανόνων, το πληρέστερο στιχηραρικό των ύμνων του Εσπερινού και το αργό, πλούσια ποικιλμένο παπαδικό του Χερουβικού ύμνου και των κοινωνικών, μεγάλος μαΐστωρ του οποίου υπήρξε ο Όσιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης, ο επονομαζόμενος Αγγελόφωνος. Από αυτήν αναπτύχθηκαν οι σλαβικές ψαλμωδίες. Το 2019 η UNESCO την ενέγραψε ως μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς, περιγραφή που αποδίδει δίκαια τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετώπιζε πάντοτε η Εκκλησία.